OMTKENT MARTHA 3. 
169 
raadgevingen aan dezen vriend haars harten ge- 
geven , en hem gewezen had op dien hemel , aan 
wiens drempel hij haar zag , nam zij het laatste 
afscheid van hem, en schonk hem haren laatsten 
blik met eene bedaardheid en eenen moed , welke 
iedereen verbaasde, en die wel bewees, dat zij nu 
te veel van die „alles tebovengaande heerlijk- 
heid” genoot, om zeer smartelijk te lijden door 
het verbreken van eenigen aardschen band. Zij 
zag op naar den hemel , en zag , in dien hemel , 
JEZUS, gereed om haren geest te ontvangen , en 
zij besefte , dat zij voor Hem ook zelfs dien vriend 
verlaten konde, met wien het eenmaal hare zoet- 
ste hoop was het pad des levens verder te betre- 
den. Deze ontmoeting stoorde naauwelijks haren 
vrede , noch verwierf van hare ziel eenen verlan- 
genden en verwijlenden blik naar de aarde , want 
haar hart was vol van den hemel. 
Gedurende eenen aanval van hevig ligchamelijk 
lijden , welke spoedig daarop plaats greep , verzocht 
zij eene geliefde zuster om met haar te bidden; 
haar gebed schonk aan mAetha groote verligting; 
daarop verlangde zij , dat hare familie in de ka- 
mer zonde komen. „Zingt eenige liederen voor 
mij,” zeide zij, „want, ofschoon ik niet met u 
ka» zingen, ik kan u toch vergezellen, door de 
woorden te herhalen.” Het geschiedde, zoo goed 
als de aandoening der zusters het toellet , wier 
stemmen in haar oor klonken als de verre echos 
8 
