170 
berigt 
van de liederen der verlosten daar boven, tot 
welke zij spoedig aou beboeren. Daarop slaperig 
geworden zijnde, zeide zij: „Het is zoet, inte- 
slapen onder het zingen van Gods lof!” 
„Midden onder lijden, te pijnlijk, om het te 
kunnen beschrijven,” dus spreekt hare zuster, in 
eene mededeeling, die zij mij deed, „kon martha 
glimlagchen en ons zeggen , dat JEzrs haar nabij 
was. Haar gelaat, te allen tijde opgewekt en ge- 
lukkig, was dit nu op eene meer dan gewone 
wijze; met onultsprekelijken luister blonk het 
en leverde een sterk en schoon bewijs, dat alles 
van binnen volmaakt vrede was. Toen zij niet 
langer spreken konde, zag zij alles, wat wij haar 
mogten willen zeggen. Ongeveer vijf minuten voor 
zij ontsliep — hielden hare smarten op. — Zij 
herkende ons allen - en , als om van ons een 
laatste afsdicid te nemen , glimlachte zij en riep 
uit. „Zalig! zalig!” — Gezegende toestand van 
gemoed! Te glimlagchen cu ultteroepcn; Zalig! 
zalig! zelfs m de ijskoude armen des doods! 
Zoo stierf martha b. Haar laatst vaarwel aan 
de aarde werd geuit met de bewustheid en het 
gevoel , dat zij , op dat oogenblik , werkelijk aan den 
ingang der hemelsche heerlijkheid zich bevond: 
en wien behoeft het dan te verwonderen, dat zij 
zelfs bij hare ontbinding, van de zaligheid spre- 
ken kon? Naar mate zij hare eenwige woning na- 
derde, zag zij de lichten van haars Vaders huis. 
