OMTRENT MARTHA S. 
171 
en, zonder dc donkerheid te bemerken in de 
duistere vallei van de schaduwen des doods, uit 
welker midden zij deze lichten aanstaarde , drukte 
zij uit wat zij gevoelde , door oenen kreet van hei- 
lige verrukking , en verliet zij do wereld met woor- 
den , waarvan wij ons ligt voorstellen kunnen , dat 
zij ook de eerste waren , die zij uitte , toen zij 
den hemel binnentrad: — „Zalig! zalig!” 
Ziet, jonge lieden! een ander overtuigend bewijs 
en eene schoone openbaring van het vermogen en 
de voortreffelijklieid van godsdienst en godsvrucht , 
in dc ganschelijke onderwerping, den welgegron- 
don vrede, de blijde tevredenheid van dit jonge 
meisje , toen zij zich geroepen zag , niet slechts 
om aan het leven vaarweltezoggen , in den mor- 
gen zelfs van haren levensdag , maar ook om , van 
het altaar, hoentegaan naar het graf. Toen de 
teekeneu des vervals zich vertoonden, en de droe- 
vige voorboden van hare krankte zich onmisken- 
baar vertoonden, was in haar geenc ontzetting, 
ceen zich "eweldig vasthochten aan het leven , noch 
ook een schrikvol tenigdeinzen voor don dood — 
maar eene zachte , vriendelijke en vreedzame over- 
gave aan don wil van God. Hoe veel gelegenheid 
liet haar niet eene ziekte, als de hare, in slape- 
looze nachten en in maanden van gebondenheid aan 
kamer en legerstede , om te denken aan alles wat 
zij ging verlaten; en toch, gedurende al dien tijd, 
vermogt zij , zonder treurigen spijt , bet aardschc 
8 * 
