172 
BEKIGT 
geluk meer en meer te zien verdwijnen , omdat zij 
wist , dat zij , in plaats daarvan j nu vreugde ging 
smaken , welke het oog niet gezien , het oor niet 
gehoord heeft , ja , die in ’s menschen hart niet is 
opgekomen. 
Men kan niet nalaten optemerken, dat, ofschoon 
hare ondervinding, in haren stervenstijd, zoo bij- 
zonderlijk gekenschetst was door hetgene zij zelf 
door het woord: „zalig” nitdrukte, zij echter, 
even als cbementine cgviee, geheel vreemd was 
aan die verheven vervoeringen, waarin sommigen 
zich gebragt zagen in de uren van hunnen over- 
gang uit den tijd in de eeuwigheid j maar meer 
nog was van haar verwijderd die afwisseling van 
hoop en vrees, die nu eens de ziel opvoert tot 
aan den ingang des hemels, en dan weder haar 
vervult met wanhoop; het minst van allen werd 
zij bezocht, om zoo te spreken, door de spoken 
van een schuldig geweten, welke somtijds zelfs 
het hart van zulken nog komen verschrikken, die 
echter genade erlangd hebben, en bij God in gunst 
zijn aangenomen, en die alsdan het gemoed over^ 
schaduwen met dien wolk van nacbtelijk donker, 
waarin zoo dikwijls de angst en de verschrikkin- 
gen van den naderenden dood den stervelino- wik- 
kelen. Zij was vreugde en hoop; maar het was 
eene vreugde en hoop, stil, opgeruimd, helder, 
onvermengd en blijvend. Van alle toestanden des 
gemoeds, waarin eene Christin zich bevinden kan. 
