170 
KOBT BEBIOT 
dachte aan hetgeen gij tot haar zeidet, gin- 
nimmer verloren; gedurende ecne lange en pijnlijke 
ziate kwam zij dikwijls daarop terug, en zeide 
ZIJ, zinspelende op Tietgeen gij toen gezegd hadt: 
„,, ja, HET VOLBBAME WEKK VAN CHRISTCS U 
mijne eenige hoop, de eenige grond van mijne aan- 
neming hij God."” Niet lang nadat wij in Donglas 
gevestigd waren, kwam de eerwaardige Hr. 
Schotsch leeraar, en onze predikant, haar bezoe- 
ken; trouwens, hij kwam meermalen, en ik hoorde 
hem zeggen , dat hij , gedurende zijne gcheele dienst, 
nimmer zulk eene sterke proeve, als hier, gezien 
had van hetgeen de Goddelijke genade vermag, 
om de ziel te ondersteunen bij het naderen van 
den dood. Allen , die haar zagen , gaven dezelfde 
getuigenis. Ik kan mij niet herinneren, haar im- 
mer te hebben hooren morren of klagen. Ook haar 
geneesheer plagt meermalen te zeggen, dat zij 
eene zeer geduldige lijderes was: sprak men met 
haar over hare ziekte en de ramp , die haar trof, 
dan zeide zij dadelijk: „„noem het geene ramp: 
het was nimmer eene ramp voor mij. Ik wensch 
met te leven. Velen, die ik liefheb, zijn reeds 
in den hemel, en jezus ü ddérl”” Ik ga vele 
dagen en nachten van voortgezet lijden voorbij 
waarin zij onophoudelijk blijken gaf, dat hare ziel’ 
rijpte voor de heerlijkheid, die een einde zou ma- 
ken aan hare ziekte. Eene omstandigheid echter 
wil ik vermelden, daar die ons doet zien, hoe de 
