OMTKBNT MEJÜFVK. A. S. 
177 
gesteldheid haars geinoeds was , inet opzigt tot de 
eeuwigheid. Den laatsten nacht des jaars 1838 j 
drukte zij den wensch uit, dat zij wakker zijn 
mogt, juist als het nieuwe jaar eencn aanvang 
zou nemen. Toen men haar vroeg, waarom zij 
dit verlangde , antwoordde zij : „ „ Ik hegon dit jaar 
in de vreezc Gods. Ik had toen een diep besef, 
dat ik het slechts in zijne tegenwoordigheid en 
niet meer hier op aarde zoude eindigen. Het schijnt 
echter, dat ik nog een weinig langer van Hem 
afwezig zal blijven, maar nu zoude ik zoo gaarne 
het nieuwe jaar beginnen met Hem te prijzen en 
te danken.”” 
„De zevende Januarij was de dag van haren 
laatsten strijd. Ik wenschte u te kunnen beschrij- 
ven waarvan ik getuige was, doch mijne taal zou 
slechts flaauwelijk tekennengeven hare volslagen 
zegepraal over den prikkel des doods. Reeds den 
ganschen dag door was het duidelijk, dat haar 
einde naderde, ofschoon men het niet zoo spoedig 
verwacht had. In den avond werd haar lijden zeer 
zwaar. Benige uren lang werd zij als geroepen , 
om „de vuurproef” doortestaan; maar ook toen 
zelfs zag men , hoe haar gelaat , ofschoon het zwaar 
lijden teekende, meermalen ophelderde, en terwijl 
zij opzag tot degenen , die haar omringden , hoorde 
men haar zeggen: „ „Weest niet ontmoedigd, om- 
dat gij mij ziet lijden ; noemt het geen sterven , het 
is slechts de intrede in het eeuwige leven.”” En 
8 «* 
