p6o 
De Aquatilibus. 
Hadenus de his quae nomini pelamydis vel thunni fubfunt. Nunc de horum partibus» qu* faepe to- 
tis pifcibus attributa funt. Plinius lib. «?. cap. i y. Thunni membratim caefi cetuice Sc abdomine com- 
Udxn&rjM. mendanturatque clidio, recenti duntaxat,& tum quoque grani rudu,caetera parte plenis pulpamen- 
tis fale aHeruantur. Melandrya vocatur caefis queriiis allulis fimillima, viliffimaexhisqua:caud;epro- 
xima, quia pingui carent, probatilUmaea quse faucibus , & in alio pifce circa caudam exercitatiiuma. 
Pelamydesin apoledos, pamcuiatimque confedain genera cybiorum dilpertiuntur. Habes hic me- 
landryam proparticula thynnorum alfulatim diuila,qua:ab Athenaro loco ante citato magnoru thyn- 
norum ipecieselle dicebatur. Adhaicapoledumpro parte, verum lib ji.cap.n. pro pelamyde maxima. 
Cybium (inquitPIin. ibide) vocatur concifapelamys,qua:poft quadraginta dies a Ponto inMjeo- 
tin reuertitur. Mart. Vel duo frufta rogatcy bij, tenucmquelaccrtum. 
AtHicefiusapud Athenasu 57»A.at,ui/'S*f x,\i€ix&vxiQ>in pnycitot: pelamydas ait cybia elle magna. Apud 
eundem cybia &hor$afalfamen torum nomina funt : Tuv •mf>A% / uiv t M7n/uti\oiv -Afxltsv. tivctt tx uaeuot : t M 
vn&vwv, ■mSuuvKx, id eftjSalfamentorum macrorum optima efle horxa, pinguium verb thunnia. & k • - 
tib.+.diling. ^ cimbvuv wqeu<*, tu Tisimccusix t Se 7 nivuty *u i}uuvcua. Macrorum optima ede 
l*ti. '■ cybia &hor*a,& his fimilia: pinguium verb, thunnrea. Varro cybium & thynnus, <*c cuius partes 
Grrecis vocabulis omnes, vt Melandrya atque. Plinius: Triton Pelamydum generis magni : ex eo vr ■£*, 
cybia fiunt. Suntautem^aTixfiue partes caudae proxima. Cybium vero dicitur antoreFrfto 
Pompeio lib, 3. quia eius medi um reque patet in omnes partes, quod genus ii Geometris dicitur. 
Dicuntur etiam 3 -uvvxh; tcftePhauorino Tty.xyy\ Haede nominibus , ex quibus , nifi perite di - 
ftinguantur, magna rerum confufio difficultafque confequitur. 
Apoleclui 
Vybi*. 
Lib. 3 . 
lotdtm. 
Triten. 
Vrt n 
Thj/mndes 
to 
10 
DE PELAMYDE VERA, SEV 
ArtBoteltSy ‘RftuUUtim, 
T H V N N O 
5* 
A D IC I t v R V# a Graecis mas, & 9Wc fcemina, tadem homiiuLatini retinuerunt. n^x/uuSxGi- 
Lib 9. tap. i}. 2a limariam vertit. Plinius linroiam. Limofar, inquit, pelamydes a lnto incipiunt vocari. Didaeft Pe- 
lamys nb» rw vnjAiTuue,i,quod in cceno fe occultet. Quanquam Plutarclms(inlibello,Vtrum pru- 
dentiorafint terrena animalia aquatilibus jagregenomcmlli datum putet,nefcio qua de caufa. a "plous 
UVi TKVafxcc, mxgEir% i tf/,ty 9 cnwoc^v KxcrfAOCy olfA.cn »jcf ~ou; m iA.cc/aul-i. Qucjcitsh Xtij dou«", ab impetu 8 C 
concicatione Italia tota curti prouinciaPelattty de vocat. Thunnus pifciseft marinus, gregalis, lacer- 
B to minori fiue fcombrofimilis, fi colorem &maculas excipias. Vel ei qui pelarnys Sarda poftea nomi- 
(Telamys Snr nabatur tam fimilis, vt idem pianti elle videatur, tam ob corporis figuram, dorfi colorem, maculafque 
) Veluti plumbeas, quam ob appendicum ventriculi numerum aliarumquc partium internarum fimili- 
tudinem. Hac igitur nota hut»c ab illa diftingues,quod pelarnys Sardaparrem quxpinnis,qu^ ad bran- 
chiis funt, fubeft, fquamis tedam habet. Pelarnys vero fimpliciter, feu thunnus Ariftctelis, ab omni- 
bus fquamis omnino nudus eft: fed cute eft plane laeui & tenui, ventre ladco , dorfo plumbei coloris, 
quibufdam locis candido, obfcurioribus quibuldam & nigrioribus a dorfo ad ventrem defeendentib. 
lineis tranfuerfis, breuiori a fefeinteruallo diftantibus quim inpelamyde Sarda. Pinnas & caudam 
fcombrhcolia-, amis pinnis caudae que fimiles habet. Duas in dorfo,altcram fubpodice. Ad branchias 
&fub ventre binas. Caudam crefcentislun<j figura, 
fcemina ita diftinguic Ariftotcles, & ex Ariftotele Athenxus, vtfoeininafub ventrepin- 
Antm.cnp p. habeat quas aphareus v ocatur, qua mas caret. Sed tam in mare qu^m in fcemina femper pinnam 
Lib. 7. fah ventre deprehendi, verum in mare diuifa non eft, in fcemina diuifa, opinor vt podicis foramen di- 
latari & commodius facus cdipofiit. Branchias quaternas, duplices habet: ventriculi appendices pro- 
pemodum infinitas, ventriculum magnum Inteftina tenuia, reda. Hepar exalbo rubefeens. Fellis 
vcficamao bepatependentem, dcinteftino fecundum eius longitudinem annexam. Carne eft pin- 
gui fuauique. 
AThunnutn Hunc verum elle thunnum Ariftotelis cum alia multa, tum hoc maxime confirmat, quod Ariftot. 
bunc thunnos intei htues pilees recenfet. Larues autf vocat qui nec fquamofi funt, neq; afpera cute: cuiuf- 
Lib 2. debi/i. °cn!is fubijcimus. At thunnus nofter, id eft is quii nobis ton Vocatur, fquamis ma* 
atiim. cap. ij. g nl ® tegitur, fed ita ad amulam compadis, vt ijs carere videatur, fed fquatnae codione dehilcunt , tuq; 
(C) penpicue apparent tenui membrana conteds. Ptiterea thunnus de quo hoc capite aginuts, gregalis 
Lib. i.dehift. eftjOeftro fiucafilo concitatur canicula oriente, id quod Arift. etiam perdidit. Thunni &xip hiat ceftr® 
anim.cap. ip. concitantur, circa canis exortum, tunc .n. habet vterq; fub pinna veluti vermiculum ceftrum vel afil^ 
nuncupatum, fimilem, aranei magnitudine. Infeftat autem tanto dolore, vt non minus interdum^" 
t • 7 • p |as quam delphinus exiliat, vnde fit vt in nauigialzpenumero incidat. EademPlin.lib. «j.cap*iJ' ^ 
A t en^us ex Ariftotele tradunt. Oeftri apaucis cogniti figuram in orcyno reprifentauimusj^y»^' 4 ^ 
sljilo, elemento A. pag. 112.) His omnibus adftipulatur Italia: Prouinciseq; vulgaris appellatio. Qui vc co 
pelamy dem vocat vulgus in Gallia noftra Nirbonenfi,ea non eft ex thunnoru m,fed potius cyaneoruni 
geneff 
60 
