roos of wilde heul genoemd, behoort tot de tweezaadlobbigc 
planten, met meerbladerige bloemkroon en tot de familie 
der papavcrachtigen (papaveracem). Het is eene pijnstillende 
en zachte slaapverwekkende plant, waarvan men enkel de 
bloembladeren neemt om er cenen thee, bij middel van wee- 
king of opgieting, van te maken. Deze drank geneest den 
drogen hoest en is zelfs zeer voordcelig in kinkhoest en pijn | 
in de zijde; met de violet (zie vei'der) en het kaasjeskruid (zie 
bladz. 47) te zaam gekookt, maakt het ten allen tijde eenen 
borstverzachtenden drank uit. Een twintigtal zaadjes geneest 
kramp, onstekingen en zenuwachtige trekkingen. De siroop 
heeft hetzelfde uitwerksel. Doch, men hoeft met deze plant 
voorzichtig te wezen, want vermits zij slaapverwekkend of 
stillend is, kan zij. door hot toedienen van eene groete hoe- 
veelheid vergilligend worden. Zij kan zelts de koeien dooden. | 
die er in overvloed van nemen en alsdan is de mclkontbreking. 
het eerste toeken dezer vergiftiging. 
liet is vooral met de dubbele of Groote Ilofheul of Maan- 
kop (fig. ‘Ubis) dat men voorzichtig moet omgaan ; haar stam 
is glad, veel langer en sterker dan de wilde Heul, en de j 
bloemen, die van verschilligc kleuren, maar meest purper- 
achtig zijn, zijn ook veclgrootcr. De bloembladen hebben eene 
zwartachtigc vlek aan den voet; de stampers zijn vijftien in 
getal, terwijl er menigvuldige witte stofdraden, die gele stof- 
beurzekens dragen, aanwezig zijn. De zaadhulzen bevatten eeU 
overgroot getal witte, daarna bruine en eindelijk zwarte zaad- I 
jes, welke, zelfs bij de rijpheid, niet uitvallen, daar de zaaddoos | 
gesloten blijft. 
Het zaad heeft goede hoedanigheden, even als dat der wilde 
soort, doch het is krachtiger, maar eventwel niet verdoovend, 
noch doodend. Deze eigenschappen heeft bijzonderlijk de 
zaadhulze, vooraleer zij rijp is, want alsdan houdt zij eeh 
melkachtig wit sap in, dat men opium of heulsap noemt eh 
dat do volkeren uit het Oosten zoo gaarne gebruiken om zich 
