— 42 
aangekweekt wordt, en die tot bierbrouwen noodzakkelijk zijn, 
kan men de wortels benuttigen, daar zij eene groote hoeveelheid 
looistof (tannin) behelzen. Ook kan men de jonge scheuten, 
even als de Aspergiën, tot een aangenaam en verfrisschend 
moesgewas, gebniiken, terwijl men van de stengels touwen 
kan slagen en ook wel papier maken. De Hop behoort, even als 
de Eik en de Esch, lot do derde klas, eerste orde en tot de 
familie der katjesdragende gewassen (amcntaceas). Hare bloe- 
men, in vormen van bellen, zijn mannelijk of vrouwelijk, 
groeien op verschillige planten en vertoonen in Augusti en 
Septembei' een geelachlig stof (lupulien genoemd) van eenen , 
bitteren, maar aangenamen smaak. Do Hop is eene langlevende 
plant, maar telken jare sterft het bovendeel af, om in de lente 
tot 6 h 7 m. hoogte op te schieten. 
Onder oogwit van geneeskunde is het eene maagverster- 
kende, eetlustverwekkende, zenuwstillcnde, bloedzuiverende 
en eenigszins slaapverwekkende plant ; een prikkelende middel 
voor trage verstopping der ingewanden en voor langdurige 
zinking der blaas; door eene gisting, die zij teweegbrengt, 
bevoordeel igl zij de spijsvertering. Met vrucht kan zij voor j 
pijn in de ruggraat, in slapheid of bewcegloosheid cn voor 
bleeke opgehlazene kinderen, die niet eten, gebruikt worden. i 
De bereiding is allergemakkelijkst ; men kookt of men giet 
theevormig eenige hoppebcllen op, en men drinke van dit sap, 
dat men ook met een weinig wijn kan mengen. 
De Hulst. 
HOeX COMMLN. — ILEX AQUIEOLIUM. 
Ziet gij ginds, mijne leerlingen, die hqag met hare stekerige 
bladeren?... Ik wed, dat gij er u reeds dikwijls aan bezeerd 
hebt, en dat gij uwe jongei'e makkers, de zachtheid van uwe 
kleederen hebt laten voelen, terwijl gij met een blad er ste- 
