- 127 — 
het is eene grasaditige plant, die, verre van iets aantrekkelijks 
te bezitten, iets verraderlijks te kennen geeft en eene geelach- 
tige, donkcr-groene kleur licefl. Gansch de plant heeft eenen 
slechten, walgachligen, eenigsziiis balsemachtigen reuk, aan 
kattepis gelijkende, terwijl de stengel met bruln-roodc,^ 
donker-purpere of zwarte vlekken bezaaid is; de fijne bladen 
zijn groot, effen, zacht en zoodanig ingesneden, dal ze aan 
kleine smalle en lancclvormige blaadjes gelijken; de wortel is 
Pinachtig en geeft een wit sap; van Juni tot Augusii draagt zij 
kleine bloemen, waarvan de deksels uil vijf blaadjes beslaan en 
'velke langs onder aan elkander gegroeid zijn ; de bloemkroon 
is vijfdcelig en behelst vijf stofdraadjes en twee stampers; om 
haren vorm wordt zij soms Wilde Venkel genoemd, maarzij is 
hiervan gcniakkelijk te onderscheiden, aan haren hoogen stam, 
aan hare bloeradeksels en hare veel meer ingesnedene bla- 
deren. 
Het tweede jaar vooral, dat is in haren volkomen wasdom, 
heeft deze plant eenen onaangenamen, bitteren en zerpen 
smaak; zij verwekt den slaap, doet pijn in de maag ontstaan, 
hrengt ongevoeligheid, kramp, duizeligheid en onmacht te 
Weeg, breekt het aanzicht of de gelaatstrekken en veroorzaakt 
den dood. 
Nieltegenslaande kan deze plant, even als de Tijdclooze 
(zie bl. 135) door de geiten zonder gevaar voor zich zelve 
gegeten worden, maar hel vergift wordt aan de melk voort- 
gezet en deze wordt aldus schadelijk; ’t is hetgeen op hel 
einde des jaars 1S73 te Rome gebeurde en waardoor bijna een 
geheel huisgezin omkwani. 
De geneesheeren weten hel uiltreksel dezer plant voor 
Speen, kinkhoest, zenuwtrekkingen en kliergezwellen, als 
geneesmiddel te gebruiken. 
Voor vergiftiging door deze plant, gebruike men aanstonds 
spuwdranken en daarna azijn of andere zuren. 
