— 140 - 
Geen dier raakt deze plant aan, alhoewel zij geenen reuk 
heeft, want haren smaak is bitter en zerp; zij ontsteekt de 
maag, brengt afgangen te weeg, vertraagt den omloop des 
bloeds en dus de beweging van den pols; zij is slaapver- 
wekkend en diensvolgens ook zeer vergiftig. 
Door ervarene geneesheeren wordt zij soms, in zeer kleine 
hoeveelheid, voorgeschreven tot bloedstelping in aderbreuken, 
voor hartkloppingen, tering, zinloosheid, vallende ziekte, 
kinkhoest, hartziekte, waterzucht en galverdrijving. 
Bij vergiftiging door het Vingerhoedskruid, kan men niet te 
haastig doen spuwen en daarna verzachtende dranken toe- 
dienen; bij ontsteking gebruike men enkel het laatste middel- 
r»e Vuurwoptel of het IVieskruid. 
ELI.EBORE OU HELLEBORE. — HELLEBORUS. 
De zwarte Nieswortel (fig. 75) is de voornaamste soort; het 
eene langlevende plant, behoorende tot de tweezaadlob- 
bigen, met meerbladerige bloemkroon en tot de familie der 
boterbloeraige ol ranonkeladitige gewas.sen (ranoiioulacea'); 
ZIJ groeit het liefst op stcenachtige gronden, langs hagen en 
wegen, maar men vindt ze vooral in hoven. Hare zevcndeelige 
iladeren zijn dik, smal en lancetvormig, als eene zaag getand 
en van eene donkere kleur; zij zijn het jaar door groen en 
wassen op menigvuldige stengels van 20 centim hoogte, die 
allen uit den grond komen. Deze plant bloeit gewoonlijk in 
Oktober, doch brengt zij soms hare gebogene, witte of roos- 
achtige bloempjes in den winter te voorschijn. Deze zijn vijf- 
bladerig cti groeien op kortere steelkens, die naar het midden, 
met twee of drie langwerpige scliudblaadjes bezet zijn. De 
wortelen zijn menigvuldig, hebben eene zwarte kleur en 
komen allen uit de kraag. Haar reuk is onaangenaam, en haar 
smaak bitter. Zij is, even als al de leden harer familie scherp 
