— '148 — 
onkruid, dat tussclien de andere granen, op eenen langen 
stengel eene lange, zwarte aar draagt; op deze groeien 
bcurlclings andere kleine aartjes, waai'onder een schudblad 
geplaatst is. De stam is met lange, smalle, vinderige bladen 
bezet en gansch tiaar uitwendig gelijkt aan fijne dravik; ook 
wordt deze plant soms liondsdravik (zie tig. 79) genoemd. Zij 
behoort tot de familie der gernaskcrdbloemige gewassen of 
leeuwenbekken (personnateai of antin-liinacem) en tot de klas 
der tweczaadlobbigen mot édnbladerige bloemkroon. Het zaad 
of do korrel is bruinzwart en gelijkt min of meer aan dat van 
den rogge of tai-we, doch hel is een weinig baarderig, als de 
gerst. Hel is vooral dit zaad, dal, in ’t koren gemengd, veel 
schade aan menschen en dieren teweegbrengt, want het heeft 
bedwelmende en dronkenmakende eigenschappen, geeft pijn 
aan de maag, duizeligheid, angst en verzwakking. 
De landbouwers, die aldus hunne koornvelden verwoest 
zien, moeten zich oenige dagloonen getroosten, om bij middel 
van een mes of eene schaar, voor de rijpheid van het graan, de 
aren van dit onkruid te doen afsnijden en te verbranden. 
In geval van vergiftiging door den Dolik, moet men alle 
spuwmiddelen aanwenden, en daarna zure dranken geven. 
