663 
lende wijzen bij het tot stand komen van een fronto-tempörale 
naad streng van elkaar heeft te onderscheiden. 
Ik wil de twee wijzen, waarop eene verbinding tusschen tempo- 
rale en frontale kan tot stand komen, als type I en type II onderscheiden. 
Type I vertoont ons aan den voorrand van het temporale een 
uitsteeksel, dat scherp ten opzichte van de squama temporalis is te 
omgrenzen. (Fig. 1). Verlengt men bij een zoodanigen schedel den 
margo spheno-temporalis naar boven toe, zooals dit in tig. 1 door 
een gestippelde lijn is gedaan, dan bereikt deze naad het parietale. 
Gruber duidt deze verbinding als de „mittelbare Verbindung’' tus- 
schen temporale en frontale aan. 
Type II vertoont ons eene zeer gelijkmatige vergrooting van de 
squama temporalis naar voren toe, waardoor dit beenstuk met het 
frontale in een fronto-temporale naad samenkomt (Fig. 2). Het is 
de ,,unmittelbare Verbindung” volgens Gruber. Eene verbinding van 
het tweede type kan zich combineeren met een proc. frontalis van 
het eerste type. 
Het aantal der onderzochte schedels bedraagt 114; in het geheel 
komt niet minder dan 47 maal eene verbinding tusschen temporale 
en frontale tot stand d. w. z in 41,14%. Over de beide typen ver- 
deeld verhouden zich de schedels als volgt. 
Een proc. frontalis van het eerste type komt 34 maal voor. 13 
maal is de verhouding aan de beide schedelhelften symmetrisch, 21 
maal is deze asymmetrisch, d. w. z. komt de proc. frontalis slechts 
aan eenc zijde voor. Bij de 13 symmetrische schedels komen er 5 
\ 
Fig. 1. 
Fig. 2. 
