690 
Daarmede was de weg gewezen, langs welken verbetering te 
wachten was. Wanneer de platinadraden slechts uiterst dun genomen 
worden kan de optredende volume verandering niet zoo groot zijn, 
dat loslaten te vreezen is. Inderdaad bleken glazen buizen, waarin 
haardraden van 0.0356 mM. van Hartmann en Bracn ingesmolten 
werden, niets van Juin sterkte te verliezen, ook nadat zij gedurende 
langen tijd op 3000 atm. waren gehouden. Nu is het echter niet 
mogelijk deze draden zoo in te smelten, dat het kwik tegen een 
losse punt daarvan contact maakt ; het spreekt vanzelf, dat zij daar- 
voor te slap zijn. Dit bezwaar kan overwonnen worden door niet 
een eindje draad in de buis te laten uitsteken, maar den draad aan 
zijn beide uiteinden in te smelten. De geheele buis wordt dus als 
volgt vervaardigd. Een dikwandige capillaire buis van Jena-insmeltglas 
wordt op een 15 a 20-tal plaatsen tot kleine reservoirs uitgeblazen. 
Bovenaan bevindt zich een eenigszins grootere verwijding, waarboven 
de buis in een zeer nauwe capillair is uitgetrokken; onder de 
genoemde verwijding bevinden zich een aantal zeer kleine reservoirs 
en daaraan sluiten zich langzamerhand grooter wordende reservoirs 
aan, om de punten over de te bepalen isotherm zoo gelijkmatig 
mogelijk te verdeelen. Nu wordt op de plaatsen, tusschen de reservoirs, 
die de normale wanddikte behouden hebben, de buis doorgesneden, 
een platinahaardraad tusschen de beide einden gelegd, zoodat de 
draad aan weerszijden naar buiten steekt, en dan het glas weer 
aaneengesmolten. De draad wordt daarbij in een punt naar beneden 
gebogen om scherper contact met het kwik te verkrijgen. Daarna 
worden de uitstekende einden verbonden met een spiraal van den- 
zelfden platinadraad, die met zaponlak en vischlijm op de buis wordt 
vastgelegd. (Zie fig. 4. De draad is voor meerdere duidelijkheid naast 
de buis geteekend. Fig. 5 geeft de juiste ligging). Staat nu het kwik 
geheel beneden in de buis, dan is de weerstand tusschen de beide 
toeleidingsdraden het geheele bedrag van de platinaspiraal, bijv. 150 
Ohm. Zoodra de kwik echter tot het tweede contact B gestegen is, 
valt de weerstand AB bijv. 10 Olim uit, en zoo voort bij elk 
volgend contact. 
Plaatsen wij nu de geheele platinaspiraal in een brug van Wheat- 
stone, dan is het duidelijk, dat bij het samengeperst worden van het 
gas, dus het stijgen van het kwik in de buis, de weerstand sprongs- 
gewijze veranderen zal. Men neemt dit waar, door telkens, wanneer 
een deel van den platina- weerstand door het kwik is uitgeschakeld, 
de galvanometernaald van de brug op nul terug te brengen. Bij den 
aan vang van de proef, wanneer de meetbuis nog geheel met gas 
gevuld is, staat de weerstand van den geheelen platinadraad, dien we 
