652 
electromotorisch evenwicht zijn, en een gevolg hiervan is, dat zoowel 
de eleetrolyt als liet metaal er naar zullen streven dit electromotorisch 
evenwicht te bereiken. Stel dat het metaal te veel M moleculen 
bevat, dan zullen er Mp' ionen uit den eleetrolyt op het metaal neer- 
slaan, en M moleculen zullen door het metaal als ionen in oplossing 
worden gezonden. Terwijl nu in den eleetrolyt de ionensamenstelling, 
tengevolge van innerlijke transformaties, konstant blijft, verandert de 
samenstelling in het oppervlak van het metaal zoodanig, dat zij ten 
slotte overeenkomt met het innerlijk evenwicht. Met behulp van den 
eleetrolyt is het oppervlak van het metaal dus in innerlijk evenwicht 
gekomen en de mogelijkheid is nu gegeven, dat ook de dieper gelegen 
lagen zich door zelf-enting in innerlijk evenwicht gaan stellen. 
Is de temperatuur die van het overgangspunt, dan ligt de eleetrolyt 
bij innerlijk evenwicht juist in c (Fig. 1) en boven deze temperatuur 
op het lijntje ac. Bij het overgangspunt zal de eleetrolyt, om de 
zooeven vermelde redenen, het innerlijk evenwicht zoowel in de 
metaalphase e, als in de metaalphase d in sterke mate moeten 
bevorderen. 
8. Ten slotte wil ik hier nog op een andere omstandigheid wijzen, 
die men op grond van de beschouwingen van de theorie der allo- 
tropie met groote waarschijnlijkheid kan verwachten. 
Blijven wij ter vereenvoudiging bij het voorbeeld dat een metaal 
bestaat uit moleculen M en ü/ a , dan is het duidelijk, dat, daar wij 
elk atoom, als ion, drie positieve ladingen hebben toegekend, zich 
bij oplossing van dat metaal b.v. in zoutzuur de moleculen M Cl z en 
Mi Cl e zullen vormen. Het vaste zout, dat men uit deze oplossing 
kan afzonderen zal eveneens beide molecuulsoorten bevatten, en in 
den innerlijken evenwichtstoestand in een verhouding, welke geheel 
door T en P is bepaald. Stel nu, dat men dit zout bij een zoo laag 
mogelijke temperatuur met waterstof reduceert, dan zal, wanneer 
deze temperatuur te laag is voor de innerlijke evenwichtsinstelling 
van de moleculen M en j/ 2 , een metaal ontstaan, dat, wat innerlijke 
samenstelling aangaat, zéér veel kan verschillen van het metaal, 
zooals wij dat kennen. Bevat het verkregen metaal relatief meer 
enkelvoudige moleculen dan in den innerlijken evenwichtstoestand, 
dan zal het een grooter reactievermogen bezitten, daar vermoedelijk 
een associatie over het algemeen met een vermindering der chemische 
activiteit gepaard gaat. 
Wellicht zal op deze wijze het pyrophorisch verschijnsel moeten 
worden verklaard, dat reeds bij verschillende metalen is waarge- 
