651 
6. Nu is hier liet limiet-geval ondersteld, dat de metaal-moleciden 
On -ionen zich gedurende de proef in het geheel niet in elkaar 
transforrneeren, hetgeen echter in het algemeen niet het geval zal 
zijn. Als regel zal het stelsel zich, wat de metaal-moleculen en 
-ionen betreft, niet volkomen unair gedragen en ook niet geheel als 
een pseudostelsel, en juist daarom kunnen zich hier uiterst merk- 
waardige verschijnselen voordoen. Zoo heeft men gevonden, dat in 
sommige gevallen bij de hierboven beschreven proef, periodieke 
schommelingen in den potentiaalsprong optreden, hetgeen, zooals ik 
reeds vroeger mededeelde, er op schijnt te wijzen, dat de innerlijke 
transformaties aanvankelijk door negatieve katalytische invloeden 
worden geremd, die echter, nadat een zekere graad van meta- 
stabiliteit is bereikt, niet meer in staat zijn den ontstanen metasta- 
bielen toestand te handhaven, zoodat plotseling een innerlijke trans- 
formatie intreden kan, die zich door zelf-enting met groote snelheid 
over het geheele metastabiele metaaloppervlak voortplant. Heeft deze 
transformatie, waarbij het innerlijk evenwicht min of meer is genaderd, 
plaats gehad, dan kan hetzelfde verschijnsel zich weer herhalen. 
Ik heb er reeds op gewezen, dat de negatieve katalytische invloed 
hier waarschijnlijk wordt uitgeoefend door een spoortje in het metaal 
opgeloste zuurstof, welke invloed natuurlijk ook werkzaam kan zijn 
daar, waar geen periodieke schommelingen in den potentiaalsprong 
optreden, doch een voortdurende verandering in dezelfde richting. 
Het is hier de plaats om er op te wijzen, dat het explosieve anti- 
moon waarschijnlijk een metaalphase is, die ver van den innerl ijken 
evenwichtstoestand is verwijderd en waarin de innerlijke transforma- 
ties geremd zijn door het opgeloste antimoonchloride. 
7. In verband met hef voorgaande is het ge wenscht er de aandacht 
op te vestigen, dat volgens deze beschouwingen hei contact met de 
oplossing van een zout van kei metaal versnellend werken moet op de 
innerlijke evenwichtsinstelling van het metaal. 
In het algemeen zal men n.1. wel mogen aannemen, dat het 
innerlijk metaalionen-even wicht, in den electrolyt, zich bij de gewone 
temperatuur en druk vrij snel instelt, terwijl het metaal zich onder 
dezelfde omstandigheden vermoedelijk meestal niet of uiterst lang- 
zaam in evenwicht stellen zal. Denken wij ons nu het geval, dat, 
bij de gewone temperatuur eu druk, een metaal gedompeld is in de 
oplossing van een zout van dit metaal, dan zal, om bij het onder- 
stelde geval, in fig. I aangegeven, te blijven, het metaal te veel 
M ot te veel M ï moleculen bevatten. De electrolyt, die wel in 
innerlijk evenwicht wordt gedacht, kan met dit metaal niet in 
44 
Verslagen der Afdeeling Natuurk. Dl. XXII A". 1913/14. 
