649 
oplossing innerlijk evenwicht bestaat, dan zijn dus beide metaal - 
electroden met de oplossing in electroinotorisch evenwicht, en de 
koëxisteerende phasen worden in Fig. 1 aangegeven door de punten 
S en L. Vervolgens denken ons een negatieven katalysator toegevoegd, 
waardoor van innerlijke evenwichtsinstelling geen sprake meer is. 
In Fig. 2 zijn de poten tiaalsprongen geteekend, die tusschen beide 
electroden en den electrolyt bestaan. De afstand eb = de geeft den 
potentiaal van de oplossing, t. o. v. de metaalelectroden aan. De 
ligging van cd komt dus overeen met den potentiaal van den elec- 
trolyt, en die van de lijntjes ab en ef met de potentialen van de 
twee metaalelectroden I en II. De potentiaal van den electrolyt is 
hier dus positief t. o. v. die der metaalelectroden. 
Verbinden wij nu de twee metaal-electroden met de polen van 
een batterij ; stel I met de positieve en II met de negatieve pool, 
dan zal dus de electrode I oplossen, terwijl op de electrode II metaal 
uit den electrolyt neerslaat. Denken wij ons weer de totaal metaal- 
ionenconcentratie kunstmatig konstant gehouden, dan kan Fig. I ons 
rekenschap geven van hetgeen nu gebeuren zal. 
Voeren wij aan de electrode I positieve electriciteit toe, dan wordt 
het electromotorische evenwicht een oogenblik verbroken, en er stelt 
zich een nieuw electromotorisch evenwicht in, doordat er moleculen 
van het metaal I als positieve ionen in oplossing gaan. Gingen nu de 
ionen AI" en in oplossing in dezelfde verhouding als zij als 
moleculen in het metaal aanwezig waren, dan zou dus de samen- 
stelling van het metaal niet veranderen, terwijl de electrolyt rijker 
werd aan ::: -ionen. Het is duidelijk, dat, daar wij thans innerlijke 
transformaties uitsluiten, op deze wijze van een hernieuwde instelling 
van het electromotorisch evenwicht geen sprake kan zijn. Gingen 
de metaal-ionen in oplossing juist in dezelfde verhouding, waarin 
deze reeds in den electrolyt aanwezig zijn, dan zou de samenstelling 
van de metaalphase veranderen, terwijl die van den electrolyt dezelfde 
bleef, hetgeen evenmin tot een hernieuwde instelling van het electro- 
motorisch evenwicht zou kunnen leiden. 
Zoo zien wij dus, dat de metaalphase AL ' en Jfsw-kmen zal 
uitzenden in een verhouding liggende tusschen Ij en S, waardoor 
beide phasen rijker worden aan AI., en er zich dus opnieuw weer 
