643 
zich unair gedraagt minstens uit twee molecuulsoorten is opgebouwd, 
die in innerlijk evenwicht verkeeren en noodzakelijkerwijs als de 
komponenten van een pseudostelsel moeten worden opgevat. Deze 
theorie omvat dus alle mogelijke aggregaatstoestanden van een stof 
en haar zwaartepunt ligt, om de belangrijkheid harer gevolgtrekkin- 
gen, op het gebied dat tot heden nog het minst onderzocht werd n.1. 
op dat van den vasten toestand. 
Nu is het duidelijk, dat de proeven die verricht worden om deze 
theorie te toetsen in de eerste plaats ten doel hebben te bewijzen, 
dat de verschillende aggregaatstoestanden, en vooral de vaste phasen 
van een stof, die het verschijnsel allotropie vertoont, inderdaad 
samengesteld zijn en in innerlijk evenwicht verkeeren kunnen, 
want iederen keer dat dit gelukt is een bevestiging van genoemde 
theorie gevonden. In de tweede plaats kan dan door voortzetting 
van het onderzoek worden getracht iets omtrent het type van het 
pseudostelsel te weten te komen, hetgeen natuurlijk een véél moei- 
lijker probleem is. 
2. De toetsing kan nu op verschillende wijzen plaats hebben. 
1. door het onderzoek van den invloed der voorgeschiedenis op 
het stol- resp. smeltpunt, kookpunt, overgangspunt etc. 
2. door het onderzoek van den invloed der voorgeschiedenis op 
de oplosbaarheid. 
3. door het onderzoek van den invloed der voorgeschiedenis op 
het soort, gew., den viscositeit, den brekingsindex, de soort, warmte 
en verder op elke andere willekeurige eigenschap van de stof. 
4. door de studie van elke willekeurige temperatuurfunctie, waar- 
bij uit de wijze waarop deze functie met de temperatuur verandert 
een bevestiging van genoemde theorie kan volgen. 
Behalve op deze wijze kan de theorie der allotropie vermoedelijk 
ook nog op andere wijzen getoetst worden, doordat, zooals ik reeds 
vroeger opmerkte l ), kan verwacht worden, dat de verschillende 
molecuulsoorten van een zelfde stof, over het algemeen, in reactie- 
vermogen zullen verschillen. 
Bij die gelegenheid wees ik er reeds op, dat hierdoor n.1. de 
passiviteit der metalen zou kunnen worden verklaard, en daarmede 
dus ook de blijvende of periodieke veranderingen in den potentiaal- 
sprong tusschen metaal-electrolyt, bij het oplossen van eenige metalen 
langs electrolj tischen weg, zoodat, wanneer deze opvatting juist bleek 
te zijn, in de studie van het verschijnsel der passiviteit, langs zuiver 
chemischen of langs electrolytischen weg te voorschijn geroepen, een 
b Versl. Kon. Akad. v. Wet. 25 Jan. 1913, 1132. 
