625 
dan treft men mi en dan een aan, waarbij aan de bnkkale zijde een 
overtollig knobbeltje aanwezig is. Is men in de gunstige omstandig- 
heid een groot aantal van zulke kiezen te kunnen verzamelen, dan 
blijkt dat dit overtollige knobbeltje aan de bnkkale zijde van de 
kies, niet anders is dan het kroontje van een paramolaar, die met 
de molaar vergroeid is. Dit blijkt uit het feit dat men een volledige 
reeks kan samenstellen, waarin men geleidelijk dit overtollig knob- 
beltje een grooter zelfstandigheid ziet verkrijgen, terwijl gelijktijdig 
allengs duidelijker een eigen rudimentair worteltje te voorschijn 
komt, dat bij dit knobbeltje behoort. Ten slotte komen vormen 
voor waarbij het duidelijk is, dat een kegelvormig tandje, met 
eigen kroon en wortel, nog juist met de kies samenhangt. Men 
treft dus in de bovenkaak alle overgangsvormen aan van een vrije 
paramolaar tot zulk een, waarbij de paramolaar, geheel met de 
molaar versmolten is, en nog slechts een uiterst zwak ontwikkeld 
knobbeltje aan de buitenzijde van de kroon van dit versmeltings- 
proces getuigenis aflegt. Voor zulk een overtollig knobbeltje is de 
meest passende naarn die van „Tuberculum paramolare”. Deze 
Tubercula paramolaria vertoonen twee merkwaardige eigenaardig- 
heden. Ten eerste komt een Tuberculum paramolare nooit anders 
dan aan de buitenzijde van de voorste bnkkale knobbel van de 
kies voor. Ik heb hierop geen enkele uitzondering aangetroffen. Is 
nu het voorkomen van het Tuberculum paramolare, en het feit dat 
dit tuberculum het gevolg is van een vergroeiingsproces, op zichzelf 
als een nieuw bewijs te beschouwen dat paramolaren typische 
rudimentaire elementen in ons gebit zijn, het feit dat zij ingeval van 
vergroeiing steeds samensmelt met de voorste bnkkale helft van een 
kies, bewijst ten overvloede dat de ligging van de vrije paramolaar 
alterneerend met de molaren, niet een secundaire verhouding is, doch 
een primaire toestand. Elders zal ik op de beteekenis van dit feit, en 
op de vraag waarom de paramolaar steeds vergroeit met de distaai 
volgende, en nooit met de proximaal voorafgaande molaar, nader 
ingaan, en volsta hier met de enkele konstateering van het verschijnsel. 
Het tweede feit, waarop ik de aandacht moet vestigen is, dat ik 
nimmer, noch in den bovenkaak, noch in den onderkaak een tuber- 
culum paramolare aan de eerste kies heb aangetroffen, en dat terwijl 
ik toch evenveel duizenden van deze tanden heb onderzocht als van 
de tweede en derde kies. De verklaring van dit verschijnsel ligt voor 
de hand. Het tuberculum paramolare vertegenwoordigt een met de 
molaar samengegroeide paramolaar. De paramolaren zijn elementen 
die belmoren tot de reeks van het melkgebit. Maar zooals hiervoor 
in ’t kort is herinnerd, is ook de eerste kies der katarrhine 
