624 
selen zijn, en in liet bijzon : lor dat een paramolaar niet is een 
zijdelings en naar voren versdio' en distomolaar. 
Er worden dus — en dit is voor de oplossing van de vraag 
welker beantwoording wij ons ten doel gesteld hebben, van het grootste 
gewicht — aan de buitenzijde der kiezen nu en dan overtollige 
tanden aangelegd. En deze liggen dus, ten opzichte der kiezen, zoo- 
als de melktanden liggen ten opzichte der blijvende tanden. De over- 
eenstemming in liggingsverhoudingen gaat echter nog verder. Er is 
reeds op gewezen dat de tanden, die tot de reeks van het melkgebit 
behooren, alterneeren met die welke het blijvend gebit samenstellen. 
Welnu, hetzelfde is het geval met de paramolaren ten opzichte der 
molaren. De paramolaar ligt öf zijdelings tusschen de tweede en 
derde kies, en dit geval komt verreweg het veelvuldigst voor, óf 
meer naar voren tusschen de eerste en tweede. Men zon kunnen 
opmerken, dat deze ligging eene aanpassing is aan de ruimteverhou- 
dingen, en niet eene primair-fopographische. Ik zal straks verschijn- 
selen beschrijven, die aanfoonen dat dit laatste wel het geval is. Op 
grond van hun ligging kan men dus twee paramolaren onderschei- 
den, een voorste of eerste, gelegen zijdelings tusschen de eerste en 
tweede kies, en een achterste of tweede gelegen zijdelings tusschen 
de tweede en derde kies. 
Welke is nu de beteekenis dezer paramolaren P Het wil mij voor- 
komen dat de beantwoording dezer vraag zeer gemakkelijk is. Het 
zijn tanden, die, in aanleg alterneerend met de permanent functio- 
neerende, aan de bukkale zijde van deze gelegen zijn. Maar vol- 
komen dezelfde positie nemen ook de melktanden in ten opzichte 
van de tanden van het blijvend gebit. De gevolgtrekking ligt dus 
voor de hand, dat de paramolaren de voortzetting zijn van de reeks 
der melktanden, en is dit zoo, dan moet dus het antwoord op de 
vraag, die in den aanvang gesteld is : tot welke gebitreeks behooren 
de kiezen, luiden : tot de reeks der blijvende tanden. 
Echter, dit geldt slechts voor de tweede en derde kies, voor wat 
de eerste kies betreft, volhard ik bij mijne meening, voor de eerste 
maal uitgesproken in eene mededeeling in deze Vergadering gedaan 
in 1906, dat de eerste kies der katarrhine Primaten en dus ook van 
den mensch te beschouwen is als een persistent geworden derde 
melkmolaar. In deze meening, ben ik door mijn onderzoek der para- 
molaren versterkt, zooals uit het volgende blijken zal. 
De paramolaren komen niet steeds voor in den vorm als nu 
beschreven, als vrije tandjes met een eigen tandkasje, doch ook in 
een nog meer rudimentaire gedaante. Wanneer men een groot aantal 
kiezen — en wel in het bijzonder van de bovenkaak, onderzoekt 
