623 
dat de laatste meening de juiste is, n.l. voor wat betreft de tweede 
en derde molaar, en dat mijn reeds vroeger uitgesproken meening, 
dat de eerste kies een permanent geworden melkkies zou zijn, 
eveneens juist is. Ik zal beginnen met een systematisch overzicht 
der bewuste anomalien. 
De meest bekende variatie in het gebied der kiezenreeks bij 
den mensch is het optreden van een z. g. n. vierde kies. Deze 
overtollige tand verschijnt als een min of meer rudimentair element 
achter de derde, ligt dus aan ’t eind der kiezenreeks en zal daarom 
als ,,Distomolaar” onderscheiden worden. Distomolaren komen in 
de bovenkaak meer voor dan in de onderkaak, en bij natuur- 
volken in een volkomener ontwikkeling dan bij den Europeaan. 
Niet veel zeldzamer dan de distomolaren kan nu bij den mensch 
een overtollige tand voorkomen aan de buitenzijde der kiezen. Deze 
soort van overtollige tanden zal ik, als naast de kiezen liggende, 
als „Paramolaren” onderscheiden. Zulke paramolaren nemen, in 
tegenstelling met de distomolaren nimmer het karakter aan van een 
echte kies, het kleine ronde kroontje, soms met een uitholling in 
het midden door een gekartelde rand omzoomd, wordt steeds door 
een enkel worteltje gedragen. 
Uit de casuistische odontologische literatuur zijn zulke paramolaren 
wel bekend. En voordat ik door mijn rijk materiaal tot andere 
inzichten gekomen was, deelde ook ik de meening dat zulke zijde- 
lings van de kiezen liggende tandjes, niet anders zouden zijn dan 
Distomolaren, die door mechanische invloeden gedurende de ont- 
wikkeling van achter de derde kies zijwaarts en naar voren 
gedrongen zouden zijn. Een distomolaar en een paramolaar zouden 
dus identische dingen zijn, en deze onderscheidende nomenclatuur 
alleen een topographische beteekenis hebben. Het is mij gebleken, 
dat deze meening niet juist is; distomolaar en paramolaar zijn niet 
identische elementen, doch genetisch volkomen van elkander ver- 
schillende rudimentaire gebitselementen. De juistheid dezer uitspraak 
zou natuurlijk onmiddellijk en afdoende bewezen zijn, door een 
preparaat waarin zoowel een para- als een distomolaar voorkomt. 
Nu zijn distomolaren bij den Europeaan reeds tamelijk zeldzaam 
voorkomende variaties, en paramolaren nog iets zeldzamer. De 
mogelijkheid dat bij één individu beide anomalien tegelijk voorkomen 
is dus een zeer geringe. Toch ben ik zoo gelukkig geweest een 
schedel aan te treffen waarin dit werkelijk het geval was, en 
waarbij aan eene zijde zoowel een para- als een distomolaar voor- 
komt. Dit enkele preparaat levert op zich zelf reeds een voldoende 
bewijs, dat distomolaren en paramolaren niet identische verschijn- 
