712 
gedurende zeer korten tijd wellicht een nog iets hooger cijfer zoii 
te vinden zijn, dan hier bij waarneming om de twee min. werd 
opgei eekend. 
Wordt de cel met dezelfde lichtsterkte 4 maal korter belicht, dan 
treedt eveneens altijd duidelijk groeiversnelling op, maar deze 
bereikt een iets minder hooge waarde, ongeveer 1 1 / 2 a 2 maal de 
normale; wordt 4 maal sterker en 4 maal langer, dus met 1G maal 
meer licht bestraald, dan stijgt de groei lang niet zoo sterk als bij 
de geringere belichting en bereikt een waarde van 1V 3 a l 1 / 2 maal 
de normale. Terwijl uitvoeriger en meer nauwkeurig deze proeven 
worden voortgezet om eenerzijds te bepalen, bij hoe weinig licht 
nog een meetbare groeireactie optreedt en anderzijds na te gaan, 
wat er verder gebeurt bij veel grooter hoeveelheid licht, was het 
hier mijn bedoeling alleen verslag te geven van het feit, dat de 
groei van de cellen met een scherp geaccentueerde reactie antwoordt 
op de bestraling met een zekere hoeveelheid licht, een reactie, die 
het typische karakter draagt van wat men tot nu toe in de bota- 
nische literatuur onder een prikkelreactie verstaat. Deze reactie 
van den groei op het licht zou ik den riaam willen geven van 
photo-groeireactie, maar met het oog daarop, dat vele nog niet 
ontlede verschijnselen, waarbij licht op groei of habitus invloed 
uitoefent, ook onder dien algemeenen naatn zou kunnen vallen, wil 
ik ter voorkoming van verwarring deze reactie als primaire photo- 
groeireactie onderscheiden. In geval van een groeiversnelling kan 
dan van positieve, bij groeivertraging van negatieve photogroeireactie 
gesproken worden. 
Over het bestaan van een dergelijke scherp omlijnde reactie is 
uit de literatuuropgaven vrijwel niets af te leiden, althans is de 
heersehende opvatting omtrent den invloed van licht op groei geheel 
met deze feiten in strijd. Allereerst wat betreft den positieven of 
negatieven invloed van liet licht. De algemeene opinie, door tal van 
feiten gesteund, is deze, dat het licht in het algemeen een vertra- 
genden invloed op den groei uitoefent. Men vindt in Pfeffkr’s 
Pfinizenghysiolögie (2e Aufl. 1904, Bil. II. bh. 108) naar aanleiding 
van de vroeger gevonden feiten die opvatting aldus geformuleerd: 
„Innerhalb der zulassigen Liehtgrenzen wird, so weit bekannt, in der 
phototonischen Pflanze durch Verminderung der Beleuchtuug eine 
gewisse Besehleuniging, durch Zunahme der Hel I igkeit eine gewisse 
Verlangsamung der Zuwachsbewegung bewirkt”. 
In het bijzonder werd dit ook uit de proeven van Vinks (Arb. 
Wiirzburg II, 1878) af te leiden, die om het uur of half uur van de sporan- 
giendragers van Phycomyces den groei in daglicht en in het donker 
