713 
waarnam en in de lichte perioden een iets geringer groei vond, dan in liet 
donker. Zoowel in dit onderzoek als in dat van anderen werd steeds 
met veel te grootc en onbepaalde hoeveelheden licht gewerkt, boven- 
dien werd door de meesten, ook door Vines, intermitteerend geprik- 
keld, waardoor de invloed van de belichting zich door nawerking 
ook doet gevoelen in de donkere periode en omgekeerd. Verder is 
bij Vines de temperatuur zeer wisselend, in sommige proeven bijv. 
van 22 V 2 ° C. -26° C. 
Terwijl bijna alle vroegere onderzoekers in het licht een geringer 
groei vonden dan in liet donker, wordt in een onderzoek van Helene 
Jacobi (Sitzungsber. d. K. Ah. d. IP. 3. Wien, Abt. I, Bd. 120, 
1911) melding gemaakt, dat bijv. planten van Triticum en Phaseolus, 
die 24 uur tevoren vrij kort belicht waren, iets grooter waren 
geworden, dan de niet belichte controleplanten. Intusschen wordt iu 
dit onderzoek de groei pas 24 uur later en nog wel met het bloote 
oog gemeten, terwijl de vochtigheidstoestand en de temperatuur 
gedurende vele proeven zeer sterk varieerden . In vergelijking daarmee 
kan het onderzoek van Vines in 1878 haast moderner genoemd 
worden, daar hij met een kijker werkte, over een vrij constante 
vochtigheid beschikte en niet 24 uur wachtte met het resultaat af 
te lezen. 
Verder is ook de voorstelling van het karakter der reactie van 
den groei op het licht in de literatuur in strijd met de hier gevonden 
feiten. Men vindt daarover bij Pfeffer die opvatting als volgt samen- 
gevat (blz. 109): ,,Selbst bei dein Uebergang von einer hellen Be- 
leuchtung zu voller Finsterniss, oder umgekehrt, wird die Wachs- 
thumsschnelligkeit gewöhnlich nur um 5 -30%, selten urn 50% 
oder ïnehr beschleunigt, resp. verlangsamt, und bei schwacherem 
Beleuchtungsweclisel liisst sich eine Reaktion nicht immer nacli- 
weisen”. Pfeffer geeft dan verder aan, dat niet spoedig, maar 
langzamerhand een verandering in den groei optreedt en besluit dam 
„Neben dieser allmahlichen Verschiebung der Wachsthumsschnelligkeit 
scheint durch einen plötzlichen Beleuchtungswechsel der Regel nach 
kcine auffallige transitorische Reaktion veraniasst zu werden”. 
Deze opvattingen, waar de thans bij Phycomyces aangetoonde 
photogroeireactie tegenover staat, vinden haar oorzaak in verschillende 
feiten : dat zeer groote hoeveelheden licht gebruikt werden, waardoor 
men ver over het optimum heen was; dat zeer lang belicht werd, waar- 
door de plant zich ten deele reeds weer aan het licht gaat aan passen ; 
door het te vaak gebruiken van intermitteerende belichting, waardoor 
het verschijnsel niet werd ontleed, maar gecompliceerd werd; en 
doordat met te groote tusschenpoozen werd waargenomen, zoodal 
