775 
rand de „roode” Canna dus voorstellen als AABBCC en de zuiver 
groene G 11 als aabbcc. 
Daar R 4 (9 rood en 4 groen), Tl 4 — 1 (27 rood en 10 groen), 
77 4 4 1 (19 rood en 7 groen) en ook de 4e generatie R 4 — 1 — 1 — 1 
(10 rood en 3 groen) splitsen volgens 3:1, moet R 4, indien men 
ten minste aan neemt, dat de drie factoren onafhan kei ij k van 
elkaar zijn, voor één dezer drie heterozygoot wezen en homozygoot 
voor de beide andere, b.v. AaBBCC. die in de volgende generatie 
1 AABBCC-. 2 AaBBCC: 1 aaBBCC oplevert. Maar dan moeten ook 
alle afstammelingen van R 4 splitsen volgens 3:1, voor zoover ze 
niet zuiver „rood” of „groen” zijn. Echter R 4—1—11 splitste 
volgens 9 : 7 (146 rood en 123 groen) en R 4—1—14 eveneens (53 
rood en 38 groen). Deze zouden we dus kunnen voorstellen als 
AaBbCC of AaBBCc b.v., omdat ze blijkbaar voor twee factoren 
in plaats van voor één heterozygoot zijn. Daar nu AaBbCC niet 
zoo maar uit AaBBCC kan voortkomen, weten wij, dat de voor- 
stelling AaBBCC voor R 4 onjuist moet wezen en dat R 4 ook 
voor minstens twee factoren heterozygoot geweest moet zijn, zich 
echter gedragen heeft, alsof het dat slechts voor één factor was, en 
dat dus d i e twee factoren niet onafhankelijk van 
elkaar gemendeld hebben. 
Passen wij dezelfde redeneering toe op R 13 1, die eveneens 
splitst volgens 3:1 (nl. 20 rood en 9 groen), terwijl R 13—1—13 
uiteenvalt in de verhouding 27 : 37 (7 rood en 10 groen), dan komen 
wij tot de conclusie, dat R 13—1 voor drie factoren heterozygoot 
geweest moet zijn, dus Aci Bb Cc, en zich toch gedioeg als een 
bastaard met slechts één half-vertegenwoordigden factor, m.a w. de 
drie factoren waren niet onafhankelijk doch ver- 
bonden alsof het er slechts één was. 
Zekerheid hieromtrent geven de tweede generaties der kruisingen 
van „zuiver rood” met „zuiver groen . Alle exemplaren der F x 
beantwoorden aan de formule AaBb Cc. Toch heeft in B 2, evenals 
bij de zelf bestoven kinderen van R 4 en R 13 het geval was, 
splitsing plaats, niet alleen volgens 27 : 37, doch ook volgens de 
verhoudingen 3 : 1 en 9 : 7, zooals uit de volgende tabel blijkt. 
Waarschijnlijk maakt men geen groote fout, wanneer alle gevallen 
met meer „groene” dan „roode” exemplaren beschouwd worden als 
te splitsen volgens de verhouding 27 rood tegen 37 groen, die met 
iets meer „rooden” dan „groenen” als behoorende tot die, welke 
splitsen volgens 9:7 en ten derde de gevallen met meer dan twee 
maal zooveel „rooden” als „groenen” als tot de categorie met splitsing 
volgens 3:1. Telt men nu de cijfers dezer drie groepen te zamen, 
