778 
Tn liet eerste geval ontstaan slechts kiemcellen van de constitutie 
ABC en abc. Bij zelfbestuiving moet dus splitsing volgen van 3 
„rooden” tegen 1 „groene”. In het tweede geval zijn er vier soorten 
stuifmeelkorrels en vier soorten eicellen, waardoor F. 2 zal splitsen 
volgens de verhouding 9 „rood” tegen 7 „groen”. In het derde 
geval zijn er acht verschillende geslachtscellen en heeft splitsing 
plaats volgens 27 „rood” tegen 37 „groen”. 
Baur’s hypothetische voorbeeld van Canna’s, die in drie kenmerken 
verschillen, betreft één blad-, één stengel- en één bloemkenmerk, 
die onafhankelijk van elkaar zouden mendelen. Nu blijkt, dat, als 
wij ons aan de bestaande voorstellingen houden, drie blad kenmerken, 
die men misschien geneigd zou zijn in één chromosoom te vermoeden, 
zich gedragen, alsof ze ook over twee of drie chromosomen ver- 
deeld kunnen zijn, wat wel voor de oplossing en dooreenmenging 
der chromosomen in het synapsis-stadium zou pleiten. 
De 17 groene exemplaren uit (R 4--7) X (ér H- — 5) R 6 zijn alle 
uitgeplant, de meeste stierven echter en slechts 6 werden zóó groot, 
dat met zekerheid uit te maken was, dat ze in bladrand geheel 
overeenstemden met de zuiver groene afstammelingen van G 11. 
Ze mogen dus werkelijk als aabbcc voorgesteld worden. Wat de 
vruchten betreft verschillen ze echter. Terwijl die van G 11 en haar 
kinderen hoogstens een nauwelijks opvallend rood topje aan enkele 
kegeltjes op den vruchtwand bezitten, waren de vruchtbeginsels van 
één der „groene” exemplaren van (R 4 — 7) X (ér 11—5) R 6 duidelijk 
rood, evenals dit het geval was bij een deel der exemplaren, die 
totaal geen rood in den bladrand bezaten, uit (R 4 —7) X (ér H — 5) R 1. 
Een zusterexemplaar had evenwel groene vruchtbeginsels, zoodat 
voor den factor rood in de vruchten wel degelijk splitsing optreedt, 
onafhankelijk dus van de drie blad randfacto ren, die bijeen blijven. 
Doordat het rood in de vruchten zeer variabel is, ook aan een 
en dezelfde plant, is het mij nog niet gelukt met zekerheid het aantal 
factoren er voor te bepalen. Ik kan alleen zeggen, dat minstens één 
er van zich onafhankelijk van de drie bladrandfactoren gedragen kan. 
Tot nu is er over de splitsing in „rood” en „groen” gesproken, 
alsof alle „groene” individuen gelijk waren. In werkelijkheid is dit 
echter niet het geval. Bij zaaisels, die niet ouder dan 1 a 2 maanden 
zijn, kan men niet anders dan van roodrandig en groen spreken, 
omdat er niets anders te zien is. Plant men evenwel de „groene” 
exemplaren uit, dan blijkt een paar maanden later, dat slechts een 
deel geheel groen is, zooals G 11, doch andere exemplaren aan de 
