Microbiologie. — De Lieer Beijertnck biedt eene mededeeling aan 
van den Heer Z. Kamerling: n De Reguleering van de ver- 
damping big Viscurn album en bij Rhipsalis Cassytha.” Een 
bijdrage tot de kennis van het antagonisme tusschen de slnit- 
cellen van het huidmondje en de aangrenzende epidermiscellen . 
(Mede aangeboden door den Heer Hoogewerff). 
In de laatste jaren werden door mij tal van proeven genomen om 
een inzicht te krijgen in de water-behoefte en het water-verbrnik 
van verschillende tropische planten. In aansluiting aan deze, op Java 
en in Brazilië verrichte onderzoekingen werden in de laatste maanden 
ook met enkele inheemsche planten dergelijke proeven genomen. 
De wijze van onderzoek was bijna altijd dezelfde: afgesneden, be- 
bladerde takken werden in het laboratorium in de schaduw opge- 
hangen of op de vindplaats van de te onderzoeken plant aan de 
zon blootgesteld en periodiek, met kortere of langere- tusschen poozen 
gen ogen. 
Bij deze wijze van proefneming bepaalt men hoe groot de ver- 
damping is, wanneer de weefsels van de plant nog het normale 
watergehalte bevatten en hoe de verdamping zich wijzigt, naarmate 
de weefsels van de plant langzamerhand waterarmer worden. 
Bij vele planten konstateert men bij deze proeven een aanhoudende, 
zeer sterke verdamping van af het begin der proef totdat de bladeren 
der proeftakken verdroogd zijn toe. Bij andere soorten is de ver- 
damping in het begin meer of minder sterk, maar vermindert lang- 
zamerhand totdat zij ten slotte tot op een minimumwaarde is ge- 
zonken. Deze vermindering of reguleering der verdamping berust 
blijkbaar op vernauwing of sluiting der huidmondjes, die bij de 
verschillende proefplanten meer of minder spoedig kan intreden en 
meer of minder ver kan gaan. 
Bij enkele planten konstateerde ik bij deze proeven dat, in tegen- 
stelling met het gewone, normale verloop der verdampingsreguleering, 
de intensiteit der verdamping in het begin duidelijk toenam om pas 
daarna op de gewone wijze af te nemen. Een dergelijke onregel- 
matigheid kan, wanneer er tenminste geen uitwendige invloeden 
— als temperatuur, verlichting, vochtigheids- en bewegingstoestand 
van de lucht — als oorzaak in aanmerking komen, moeilijk anders 
verklaard worden dan door aan te nemen dat de spleten der huid- 
mondjes zich hier eerst verwijden, wanneer de plant begint te 
verwelken en pas naderhand vernauwen. 
Zeer duidelijk nam ik dit verschijnsel waar bij Viscurn album, 
