825 
Wij zien ook hier hoe de verdampingsintensiteit toeneemt wanneer 
de proef plant ± 1 1 / 2 °/ 6 van haar gewicht heeft verloren om dan, 
naderhand, (wanneer het verdampingsverlies tot op ± 6% is gestegen) 
weer af te nemen. Bij deze proef met Rhipsalis Cassytha waren 
tevens ook eenige andere planten (Pothos aurea, Philodendron spec., 
Aechmea spec., Yriesea spec. div.) op dezelfde wijze onderzocht, 
zonder dat zich hierbij de eigenaardige onregelmatigheid in de ver- 
d am pingsregu 1 ee r i n g ve r toon de . 
Het ligt voor de hand om aan te nemen dat wij bij Viscum album 
en bij Rhipsalis Cassytha te doen hebben met het dikwijls in de 
literatuur vermelde, maar desondanks nog steeds kontroverse anta- 
gonisme tusschen de sluitcellen van het lmidmondje en de daaraan 
grenzende epidermiscellen. De laatste onderscheiden zich bij beide 
onderzochte planten van de overige epidermiscellen, zij zijn als zoo- 
genaamde bijcellen van het huidmondje ontwikkeld. 
Aangezien mijn beschouwingen en conclusies tot de onderzochte 
planten beperkt worden, zou hel ons te ver voeren hier de geheeie 
literatuur over de mechanika der huidmondjes te citeeren ; het zal 
voldoende zijn het tegenwoordige standpunt van onze opvattingen 
omtrent dit antagonisme tusschen de sluitcellen en de aangrenzende 
epidermiscellen te karakteriseeren. 
Mohl en Leitgeb hebben, gedeeltelijk op grond van proeven met 
geïsoleerde epidermisstukjes, aangenomen dat de huidmondjes passief 
gesloten worden door den turgordruk van den aangrenzende epidermis- 
cellen. 
Schwendener en diens school hebben daarentegen de opvatting 
verdedigd dat de bijcellen geen of slechts geringe beteekenis voor 
de mechanika van het huidmondje hadden. 
Pfeffer *) wees in 1897 in een overzicht van deze verschillende 
opvattingen er op, dat de verschillende resultaten van de verschillende 
onderzoekers slechts in kwantitatief opzicht van elkander afweken 
en dat bij proeven met geïsoleerde epidermisstukjes de verschillend 
snelle wateropname in de verschillende cellen van grooten invloed 
kon zijn op de verschijnselen die men aan het huidmondje waarnam. 
Benecke 2 ) publiceerde in 1892 een speciale studie over de bijcellen 
der huidmondjes, waarin hij tot de conclusie kwam dat de bijcellen 
bij de sukkulenten de functie hadden om de invloed op de huidmondjes 
te elimineeren van de drukkende en trekkende krachten die, tenge- 
volge van het schrompelen der bladeren bij waterverlies, in de epi- 
dermis werkzaam worden. 
1 ) Pfeffer, Pflanzenphysiologie. Zweite Auflage 1897, Erster Band, S. 173. 
2 ) Benecke, Die Nebenzellen der Spaltöffnungen, Botanische Zeitung 1892. 
