829 
mondje in een dieper niveau, ongeveer met lijn h van Fig. 1 
overeenstemmende, is getroffen, dns ongeveer in liet niveau van de 
„eentraalspleet” krijgt men een overeenkomstig beeld te zien als in 
Fig. 2 geteekend werd. De spleet is hier kort en nauw, de binnen- 
wand van de sluitcel is, waar zij aan de spleet grenst, duidelijk 
verdikt. De bijcellen omgeven op dit niveau de slnitcellen halvemaan- 
vormig. Een doorsnede op nog lager niveau, ongeveer correspondeerende 
met lijn c van Fig. 'J, gaat onder het linnen der slnitcellen door, 
zonder dit te treffen. Men ziet dan, zooaals in Fig. 6 is afgedeeld, 
den binnenhof van het huidmondje, door de twee dikke cellulose 
lijsten omgeven. De celholten die men aan weerskanten van deze 
cellulose lijsten ziet, zijn niet de slnitcellen maar de bijcellen. 
Wanneer een dwarsdoorsneden door het blad ongeveer volgens 
de lijn cl van Fig. 1, evenwijdig aan de lengteas het huidmondje 
doorsnijdt, krijgt men ongeveer een beeld als met onze Fig. 7 over- 
eenstemt. Van boven af volgen hier op elkander de sterk ver- 
dikte en gekutikulariseerde buitenwand, het lumen van de bijcel, de 
scheidingswand tusschen bijcel en sluitcel, het lumen van de laatste 
en de dikke celluloselijst. Gaat daarentegen het mes ongeveer volgens 
de lijn e dan volgen van boven af op elkaar, zooals in Fig. 8 
afgebeeld werd, de gekutikulariseerde lijst die den voorhof begrenst, 
het linnen van de sluitcel, de scheidingswand tusschen sluitcel en 
bijcel en het Inmen van de bijcel. Men kan in een dergelijke lengte- 
doorsneden door het huidmondje, al naar de richting waarin de snede 
gevoerd werd, de bijcel boven of onder de sluitcel te zien krijgen. 
Men ziet in Fig. 8 ook de eigenaardige, eenigermate haltervormige 
gedaante van de slnitcellen die ook uit een combinatie van de dwars- 
doorsneden Fig. 4 en Fig. 5 op te maken is. 
Wanneer wij er ons nu een voorstelling van willen maken hoe 
dit ingewikkeld gebouwde apparaat funktionneert, mogen wij aan- 
nemen dat de, door de kutikulalijsten gevormde voorspleet aan- 
merkelijk vernauwd en verwijd worden kan. Misschien kan ook de, 
door de dikke celluloselijsten begrensde binnenspleet vernauwd en 
verwijd worden, echter naar alle waarschijnlijkheid slechts in geringe 
mate. Turgor variaties in de bijcellen moeten, zooals on middellijk uit 
de constructie blijkt, op de wijdte van de voorspleet invloed uit- 
oefenen. De middenspleet (Centralspalte) zelve kan ongetwijfeld ook 
aanmerkelijk verwijd en vernauwd worden, het schijnt echter dat 
deze zich nooit geheel sluit, maar dat er altijd, op de wijze als in 
Fig. 2 afgebeeld, een kleine opening blijft bestaan. 
Zoolang de bijcellen turgeseent zijn, bieden zij weerstand aan den, 
door de slnitcellen uitgeoefenden druk; deze kunnen zich niet zoo 
