Op mediane lengtedoorsneden door den stengel ziet men dat, op 
overeenkomstige wijze als bij Yiscnm album, de bijcellen van boven 
en van onderen de sluiteellen omvatten. Fig. 10 geeft een afbeelding 
van een dergelijk, loodrecht op de richting van de spleet ongeveer 
gehalveerd huidmondje van Rhipsalis Cassytha. 
Op dwarsdoorsneden door den stengel kan men van de, in de 
lengterichting doorgesneden huidmondjes beelden krijgen als Fig. 14, 
waar men onder de haltervormige sluitcel het uitpuilende onderste 
gedeelte van de bijcel ziet en boven de sluitcel, op den achtergrond, 
de in Fig. 10 terugtevinden plooi in den wand van de bijcel, welke 
plooi boven het niveau van de andere epidermiscellen uitsteekt. 
Een doorsnede die, evenwijdig aan de oppervlakte, in het niveau 
van de voorspleet boven over de sluiteellen heengaat zonder deze 
te raken, geeft ongeveer een beeld als Fig. 12. Men ziet o'e twee 
celwandplooien en daartusschen de enge voorspleët die aan de beide 
einden door een, niet altijd even duidelijke kleine gebogen plooi 
wordt begrensd. De twee groote halvemaanvormige cellen die men 
op liet eerste gezicht voor de sluiteellen houden zoude, zijn inderdaad 
de bijcellen. Wanneer het huidmondje eveneens evenwijdig aan de 
oppervlakte maar op een dieper niveau, ongeveer op de hoogte van 
de middenspleet getroffen wordt, krijgt men een beeld zooals in 
Fig. 11 werd geteekend. De doorsnede was niet volkomen evenwijdig 
aan de stengeloppervlakte, aan den eenen kant (in de teekening boven) 
zijn de gewone epidermiscellen, aan den anderen kant (in de teekening 
beneden) zijn de cellen onder de epidermis doorgesneden. 
Wordt het huidmondje in nog dieper niveau doorgesneden, dan 
kan men een beeld bekomen zooals in Fig, 13 werd geteekend. De 
aan de inwendige ademholfe grenzende gedeelten van den wand der 
omgevende parencbymeellen zijn (wel niet altijd maar toch meestal) 
tamelijk sterk verdikt ') en in het zoodoende gevormde kanaal ziet 
men de twee bijcellen die door een lange, maar zeer nauwe spleet 
gescheiden zijn. Fig. 13 werd geteekend naar een praeparaat dat 
van de binnenzijde bekeken werd. 
Het schijnt dat bij de huidmondjes van Rhipsalis Cassytha op drie 
plaatsen vernauwing resp. verwijding plaats vinden kan en wel : 
le. in het niveau van de middenspleet tusschen de betrekkelijk dunne 
wanddeelen der beide sluiteellen, 2e in het niveau van de voorspleet 
tusschen de dikke, sterk gekutikulariseerde lijsten die deze voorspleet 
l ) Hierop werd het eerst de aandacht gevestigd door Vöchting, Beitrage zur 
Morphologie und Anatomie der Rhipsalideën Pringsheim’s Jahrbücher IX. 1873— 74. 
Ook Benecke en Westekmaier (j c ) vermelden deze eigenaardigheid en spreken 
een vermoeden uit over de waarschijnlijke beteekenis ervan. 
