833 
Deze cijfers hebben betrekking op een in Campos genomen ver- 
gelijkende proef omtrent de verdamping van Loranthus dichrous en 
Psidinm gnajava, waarbij de verdampingsregnleering bij de laatste 
soort gelijkmatig plaats vond maar ook weer bij Loranthus dichrous 
opvallend onregelmatig verliep. Ook hier zien wij de per tijdeenheid 
verdampte hoeveelheden in het begin dalen, daarna duidelijk stijgen 
(wanneer de takjes ± 5% aan gewicht verloren hebben) en tenslotte 
weer opnieuw afnemen (wanneer het gewichtsverlies ± 10°/ 0 bedraagt). 
Toen de proef om 3.9 afgeloopen was, begonnen beide proeftakjes 
reeds te verdrogen. 
Wij kunnen de resultaten van ons onderzoek op de volgende 
wijze resumeeren: 
Wanneer men afgesneden bebladerde takken of geheele planten 
verwelken laat en door middel van periodieke wegingen de ver- 
damping nagaat, blijkt het dat bij de meeste planten, hetzij de telkens 
per tijdeenheid verdampte hoeveelheden ongeveer konstant blijven 
totdat de proeftak verdroogd is of dat deze hoeveelheden gelijkmatig 
afnemen totdat de verdamping tot op een minimum is gereduceerd. 
Bij Viscum album en Rhipsalis Cassytha neemt men echter bij dergelijke 
proeven het eigenaardige verschijnsel waar dat deze, per tijdeenheid 
verdampte hoeveelheden, wanneer de proeftak (of proefplant) een 
zeker gewichtsverlies heeft geleden (variëerende van 1 tot 4%), gaan 
toenemen om naderhand, wanneer het gewichtsverlies grooter is 
geworden (variëerende van 6 tot 10°/ 0 ), weer te gaan afnemen. 
Men mag aannemen dat deze toename van de intensiteit der ver- 
damping bij het beginnende verwelken berust op verwijding van 
de spleten der huidmondjes, een verwijding die echter slechts van 
betrekkelijk korten duur is en naderhand weer door een vernauwing 
wordt gevolgd. 
De verwijding van de huidmondjes wordt waarschijnlijk veroorzaakt 
door het antagonisme tusschen de sluitcellen en de bijcellen der 
huidmondjes, in dier voege dat de turgor in de bijcellen eerder begint 
af te nemen dan in de sluitcellen, van welk verschijnsel dan een 
sterkere kromming der sluitcellen en verwijding van de spleten der 
huidmondjes het gevolg is. 
De bijcellen van de huidmondjes omvatten, zoowel bij Viscum 
album als bij Rhipsalis Cassytha de sluitcellen op een eigenaardige 
wijze; waarschijnlijk moet hierin de oorzaak van het tot stand komen 
der onderzochte onregelmatigheid in de verdampingsregnleering 
gezocht worden. 
56 
Verslagen der Afdeeling Natuurk. Dl. XXII. A°. 1913/14 
