8-17 
fouten of verkeerde onderstellingen door den waarnemer gemaakt. 
In de tweede plaats doen zich gevallen voor, waarin de oorzaken 
der afwijkingen in de plant zelf gelegen zijn. Tot de eerste belmoren 
in hoofdzaak de volgende. 
1. Het kan voorkomen, dat de afwijking het gevolg is van een 
te gering aantal waarnemingen. 
2. De onderzoeker heeft zich een verkeerde voorstelling gemaakt 
van het verschil in het aantal faktoren der P- vormen, zoodat de 
door hem verwachte getalsverhouding onjuist is. 
3. Men heeft te doen met kenmerken, die bij de verschillende 
individuen niet op hetzelfde tijdstip zijn waar te nemen. Worden in 
zoodanig geval de waarnemingen over een te kort tijdsverloop uit- 
gestrekt, dan verkrijgt men verkeerde uitkomsten. 
4. De waarnemer heeft tengevolge van een sterke tluctueerende 
variabiliteit der kenmerken de verschillende genotypen niet scherp 
genoeg kunnen onderscheiden. 
De bekende gevallen, waarin de oorzaak der afwijking in de 
plant zelf gelegen is, zijn de volgende. 
1. Er worden minder gameten van een bepaalde soort gevormd 
dan er behoorden te ontstaan. De afwijking treedt dus reeds bij de 
vorming der geslachtsprodnkten op. 
2. De vereeniging van sommige gametensoorten komt moeilijker 
tot stand dan die van andere ; de afwijking schuilt dan in de 
bevruchting. 
3. Bepaalde gameteneombinaties zijn minder levensvatbaar dan 
andere, zoodat er jonge individuen afsterven, voor dat het kenmerk 
kan worden waargenomen. 
4. De verschillende genen kunnen onderling gekoppeld zijn of 
elkaar afstooten. 
Van verschillende der hier opgenoemde verschijnselen zijn gevallen 
bekend. Baur ') en vooral Plate * 2 ) geven in hunne leerboeken 
hiervan een overzicht. 
Het geval, dat ik hier wensch mede te deelen, behoort tot de 
tweede groep, waarbij de oorzaak van de afwijking in de plant 
zelf is gelegen. Welke deze oorzaak is, zal uit het volgende blijken. 
Het verschijnsel deed zich voor bij de kruising tusschen een wit- 
en een blauwbloeiende variëteit van Linun usitatissinium, en had 
betrekking op de kleur van de bloem. De blauwbloeiende vorm was 
p E. Baur, Vererbungslehre, 1911, p. 116. 
2 ) L. Plate, Vererbungslehre, 1913, p. 194. 
