853 
ding aangetoond. Het is nu de vraag, hoe groot liet tekort aan 
witbloeiende planten is, dat hierdoor kan worden verklaard. 
Zooals boven werd meegedeeld waren voor de gezamenlijke kui- 
turen theoretisch te verwachten 1043 witbloeiende planten. Het ver- 
schil in gemiddeld aantal gevormde zaden tusschen de witte en de 
blauwe variëteit bedroeg 12,6 % d.w.z. dat op elke 100 zaden voor 
witbloeiende planten 12.6 zullen ontbreken. Voor 1043 zaden zal 
dat 10.43 X 12.6 = 131 bedragen, waardoor een overeenkomstig 
tekort aan witbloeiende planten zal ontstaan. 
Door de beide oorzaken tezamen kan dus een tekort van 100 -(- 
13L = 231 witbloeiende planten verklaard worden. In werkelijkheid 
bedroeg het tekort 243 planten. Het verschil tusschen deze twee waarden 
is onbeteekenend. Men mag het daarom als bewezen beschouwen, dat de 
geringere kiemkracht en het geringer aantal zaden per vrucht van 
de witbloeiende variëteit de oorzaken van de afwijkende getalsver- 
houding zijn. Ofschoon het tekort nog niet geheel door beide oor- 
zaken wordt gedekt, geloof ik toch niet, dat het noodig is nog een 
derde voor het wegblijven van de witbloeiende planten aan te nemen. 
In het voorgaande is bij alle berekeningen aangenomen, dat de 
heterozygote blauwen zich als de homozygote gedragen. Ik werd 
hiertoe geleid door het onderzoek van de nakomelingschap der 
blauwbloeiende X, -individuen. In normale gevallen moeten 73 van 
de blauwbloeiende i^-planten homozygote en 2 / 3 heterozygote zijn. 
Wanneer echter het heterozygote zijn van invloed was, dan zou 
dat merkbaar zijn in het aantal der zaden en in hunne kiem- 
kracht. Door de hybride planten zou dan in verhouding tot de 
zaden die homozygote blauw voor de bloemkleur zijn een geringer 
aantal heterozygcten worden gevormd en dit zaad zou bovendien 
een geringer kiemkracht hebben. Het gevolg zou zijn, dat in de 
volgende generatie te weinig heterozygote blauwbloeiende planten 
voorkwamen, hetgeen uit het onderzoek der nakomelingschap zou 
blijken. 
Dit onderzoek nu toonde aan, dat van 43 JE-planten 13 homozy- 
gote en 30 heterozygote waren. In plaats van een tekort aan hetero- 
zygoten is hun aantal zelfs grooter dan het theoretische. Ofschoon 
de getallen klein zijn, meende ik toch hieruit te mogen besluiten, 
dat de heterozygote blauwen zich als de homozygoten gedragen. 
Behalve bij de besproken kruising tusschen het blauwe Egyptische 
vlas en het witte vlas nam ik ook een dergelijke afwijkende getals- 
verhouding waar bij eenige andere kruisingen tusschen wit- en 
blauwbloeiende variëteiten. Bij de kruising tusschen het boven 
genoemde witte vlas van Vilmorin en het gewone in Holland ver* 
