854 
bouwde blauwe vlas werden in F 2 verkregen 318 witbloeiende en 
1312 blau wbloeiende planten, dat is in de verhouding van 0.78 : 3.22. 
De hier waargenomen afwijking F 0.22 is nog iets grooter dan 
die, welke bij de vorige kruising werd gevonden. Ook hier moet 
de afwijking een tekort aan witbloeiende planten zijn, dat door beide 
boven vermelde oorzaken wordt teweeggebracht. Dit bleek uit het 
volgende. In 211 vruchten van het gewone blauwe vlas bedroeg het 
aantal zaden 1851; dat is gemiddeld 8.78; terwijl dit gemiddelde 
voor het witte vlas, zooals we zagen, 7.31 bedroeg. Het blauwe 
vlas -heeft dus gemiddeld een liooger aantal zaden in de vrucht. 
Deze twee waarden zijn onmiddellijk vergelijkbaar daar de grootte 
van het zaad ongeveer dezelfde is. In verband hiermee staat het 
gemiddelde aantal zaden in de vruchten van F x tusschen beide 
waarden in en bedraagt 8.38. Li deze vruchten is dus in verhouding 
het zaad voor witbloeiende planten in iets geringer aantal gevormd 
dan dat voor blauwbloeiende. 
Ook de kiemkraeht vertoont het verschil, dat een tekort aan 
witbloeiende planten kan verklaren, daar het gewone blauwe vlas 
dat voor mijn proeven werd gebruikt, zeer goed kiemt. Evenals bij 
het Egyptische blauwe vlas blijft minder dan 1 % achterwege, ter- 
wijl het witte vlas, zooals gezegd, een verlies van 11,9 % gaf. 
Behalve het van Yilmorin afkomstige witte vlas werd ook nog 
een andere witte variëteit met de beide genoemde blauwe vormen 
gekruist. Deze werd als „reine Linie” gekweekt uit een in de pro- 
vincie Friesland verbouwden witbloeienden vorm. 
Bij de kruising tusschen dit witte en het Egyptische blauwe vlas 
werden in F 2 verkregen 60 witbloeiende en 214 blauwbloeiende 
planten, dat is in verhouding van 0.876:3.124 met een, afwijking 
van F 0.124. 
De kruising tusschen het laatstgenoemde witte vlas en liet gewone 
blauwe gaf in F, 30 wit- en 104 blauwbloeiende individuen, een 
verhouding van 0.895 : 3.105 met een afwijking van 4 - 0.105. 
In beide gevallen deed zich een tekort aan witbloeiende planten 
in F 2 voor. Ofschoon het aantal waarnemingen niet groot is, meen 
ik toch te mogen besluiten, dat men hier met hetzelfde verschijnsel 
te doen heeft, daar in vergelijking met de blauwbloeiende variëteiten 
ook deze witte vorm een geringer gemiddeld aantal zaden en geringer 
kiemkracht bezit. De verschillen zijn echter niet zoo groot als bij 
het van Vilmorin afkomstige witte vlas. 
Het is nu de vraag waardoor het ontstaan van een geringer aan- 
tal zaden en de geringere kiemkracht van dat zaad bij de witbloeiende 
variëteiten wordt veroorzaakt. Wat het aantal zaden betreft, is het 
