855 
mogelijk, dat de oorzaak gelegen is in het aantal gameten, dat wordt 
gevormd. Normaal zouden in F 1 evenveel gameten ontstaan, die den 
faktor voor blauw missen als die welke dezen faktor l >ezi t ten . Worden 
'er echter minder gameten, die den faktor voor blauw missen, gevormd, 
dan zullen na de bevruchting niet alleen een relatief geringer aantal 
homozygote witten, maar eveneens minder heterozy goten aanwezig 
zijn en P 2 zal behalve een tekort aan witten ook een tekort aan 
heterozy gote blauwen moeten hebben. 
Zooals ik aantoonde, is dit niet het geval, er is geen tekort aan 
heterozy goten. De oorzaak ligt dus niet in een verschillend aantal 
der beide soorten van gameten en kan slechts gezocht worden in 
verschijnselen bij of na de bevruchting. Het kan zijn, dat de veree- 
niging van twee gameten, die beide den faktor voor blauw missen, 
moeilijker tot stand komt, zoodat in sommige gevallen geen bevruch- 
ting plaats vindt. Of ook is het mogelijk, dat de twee gameten zich 
wel vereenigen en er- een zygote ontstaat, maar dat het embryo 
reeds in de eerste stadia afsterft. In beide gevallen zal zaad voor 
witbloeiende planten ontbreken. Iets dergelijks werd door Correns ') 
waargenomen bij de kruising van een zwarte suikermais, Zea Muis 
var. coeruleodulcis KcKe. en een witte gewone mais „Popcorn”, 
Zea Mais var. leucoceras Alef. Hierbij deed zich een tekort aan 
suikerhoudende korrels voor. Correns toonde door terugkruising van 
den ^-bastaard met den suikerhoudenden P-vorm aan, dat het vormen 
van een ongelijk aantal der verschillende gameten niet de oorzaak 
van het verschijnsel was. Hij komt daarom tot het besluit, dat het 
tekort ontstaat, doordat de gametencombinatie van suikerhoudend 
met suikerhoudend minder gemakkelijk tot stand komt. 
Bij de kruising van de vlasvariëteiten wordt bovendien een tekort 
veroorzaakt, doordat het zaad van den witten vorm minder kiemkrachtig 
is. Het ontkiemt in ’t geheel niet, ’t embryo is dan in het zaad 
reeds afgestorven, of de kiemplanten sterven vroeg af. Dit laatste 
komt overeen met het geval dat Baur * 2 ) waarnam bij de voort- 
planting van de aurea-variëteit van Antirrhinum majus. Uit deze 
vorm, die heterozygote is, ontstonden groene en aurea-planten in 
verhouding van 1 : 2, daar de tevens gevormde gele individuen als 
zeer jonge kiemplanten afstierven. 
Uit de geringere kiemkracht van het zaad der witte vlasvariëteiten 
] ) C. Correns, Scheinbare Ausnahmen von der MENDEL’schen Spaltungsregel 
für Bastarde. Ber. d. d. bot. Ges. Bd. XX, 1902, p. 159. 
2 ) E. Baur, Untersuchungen über die Erblichkeitsverhaltnisse einer nur in 
Baslardform lebensfabigen Sippe von Antirrhinum majus. Ber. d. d bot. Ges, 
Bd. 25, 1907, p. 442. 
