die veranderlijkheid — en de vraag rijst hoe dit mogelijk is. Verheft 
b a = ‘lm zich dan tot h,, = 4?? o ot' daalt b ;l = 4?n tot b 0 = 2m? 
Het eerste is in strijd met de experimenteele uitkomst dat b (J , en 
dus ook b afneemt bij temperatuursverlaging ; het laatste schijnt 
in strijd met de theoretische uitkomst dat bij oneindig groot volume 
b, f altijd = 4 m moei wezen, en dus ónmogelijk — al is de tempe- 
ratuur ook nog zoo laag — de waarde 2 rn kan aannemen. 
Toch is dit laatste de eenig mogelijke onderstelling. Wij komen 
daarop aan het eind van dit stuk nog terug, en zuilen dan een 
onderstelling opperen welke ter verklaring van dit schijnbaar zoo 
zonderling gedrag kan worden aangevoerd. 
9. Beschouwen wij eerst de vormen, welke misschien het meest 
voor de hand liggen, maar die aan de vergelijkingen (24), in verband 
met de convergentie tot b 0 en v 0 , niet kunnen, voldoen. 
Stelt men algemeen : 
waarin ƒ(//) zoodanig is, dat deze functie = O wordt 
en toeneemt met afnemende v, dan is dus 
(«) 
voor v = oo, 
derhalve ook 
b = b,, 
( b,/ ~ b k ) 
ƒ(») 
wanneer wij 
tér afkorting 
eenvoudig schrijven f(v). 
(b) 
Hieruit volgt : 
y _ __ hj — h A >■ ) 
P fiytc) 
derhalve 
b,j — bk f"(v ) 
F ffk) ’ 
y f —f\ v !c) . _ y, _ b 9 — bk f"(v/c) 
P A v >k) ’ P' 1 f(vk) 
al zoo 
— b"k 1 f"(vk) 
b' lc P — f(vk) 
Maar aangezien volgens (24) ook 
- b"k _ 1 -JA 
b’l: ~ bk — b a 
is, zoo moei noodzakelijk 
