897 
n= l 
2y— 1 
2y + l 
2y-l _ (2y — l) 3 
2y— f-1 4y(y+l )J ' 
d. w. z. 
of 
= 8y(y + 1) = (2y— 1) [4y(y + 1) - (2y + 1) (2y— 1)] , 
8y(y 4- 1) 
Ibk vk 
(2y 1) (4y — | 1 ) {bk— b a ) (26* + b 0 ) ^ 
De exponent n loopt dus van 3 1 / 5 (wanneer y = 1) tot co (wan- 
neer y='/J. Bij gewone stoifen (y=0,9) wordt n = 46 : 171 = 3,72 ; 
terwijl bij Argon (y = 0,75) n — 5,25 is. 
Wat de waarde van a betreft, d. w. z. de grenswaarde x 0 van 
{]) _ b o ) ■ ( v _ v 0 ) voor v = v 0 , b = b 0 , zoo vindt men hiervoor uit 
x n = a = Xk nJrl ■ b'k (zie 30 J ) de waarde 
"/ ( n/xk 2y — 1 , n/4y(y + l) 
s,= t/a = m\y = 
waarin n de door (3d) gegeven waarde bezit. Deze grenswaarde x a , 
die tevens = b\ is (zie boven), neemt dus voor y = 1 de waarde 
1 3V 5 / 8 
' — = 7, X 1,359 = 0,453 aan ; voor y = 0,9 de waarde 
3 
3 
0,8 , 342 / 6,84 
2444 
5,25 
2 , 
0.5 51 
2,5 
1,25 
— 7 ? X 1,350 = 0,386 ; voor y = 0,75 de waarde 
= 7 S X 1,314 = 0,263 ; terwijl zij voor y = 0,5 be- 
hoorlijk (6 — b 0 is dan n.1. kontinueel =0 geworden) tot 0 nadert. Immers 
l /{xk'.b'k) nadert dan tot 1, terwijl de voorfactor (2y — 1) : (2y-fl) 
tot 0 nadert. 
Bij alle ,, gewone” stoffen, waar y ongeveer 0,9 is, zal dus de lijn 
b — f(v\ onder een hoek van ongeveer 21° [tg <p = 0,39) tot het 
convergentiepunt v a , b 0 naderen. 
Ten slotte willen wij nog de waarde van b g ; bk volgens (30 ,J ), nl. 
bg-b 
*jT±-\ Xk 
bk—b a Xk — b'k * 
discussieeren. De grenswaarde hiervan bij y = 1 is blijkbaar 
3Vb 
= j / 1,6 = 1,158, wat met bk : b 0 = 2 tot 
7b : (Vs -Vs) 
bk = 1,079 leidt. Bij gewone stoffen (y = 0,9) vindt men 
7ï : (7 y — 7s.,s) 
(171 : 115) = 1,113, voerende met 
b 0 = 1,8 tot b g ; bk = 1,050, de normale waarde alzoo. Voor 
