904 
2 V — ca. 357 2 ° bedraagt. Voor cristobaliet zijn deze waarden 
n x = 1.484 en n- t — 1.487. 
Het lithiumoxyde : Li 2 0 is eene nog weinig bestudeerde verbinding. 
Eene beschrijving ervan vindt men in eene alleszins lezenswaardige 
verhandeling van L. Troost '), wiens gegevens wij in hoofdzaak 
bevestigd vonden. Hij verkreeg ’t oxyde door lithinmcarbonaat bij 
hooge temperatuur mei koolstof te verhitten in eene platinakroes ; 
ook door verhitten van lithiumnitraat met koperpoeder op rood- 
gloeihitte, in zilveren kroezen. De verbranding van lithium in zuur- 
stof leverde volgens hem maar gedeeltelijk resultaat, wegens de 
vorming van een „protoxyde” : Li 2 0„. De aanwezigheid van dit 
oxj T de bewerkte eene geelkleuring van ’t verkregene produkt. Vol- 
gens Troost is het la 2 0 een witte stof, met kristallijne breuk. Wij 
hebben het Li 2 0 bereid volgens eene door De Forcrand -) aange- 
geven methode, welke daarin bestaat, dat men Li 2 C0 3 in een platina 
schuitje op 830° — 900° C. verhit in een stroom van droog waterstof- 
gas. Aldus verkregen wij een volkomen wit produkt, hetwelk den 
indruk maakte van gesmolten te zijn geweest ; echter vindt dit zijne 
verklaring in de aan de ontleding van het karbonaat voorafgegane 
smelting van de uitgangsstof. Lithiumoxyde smelt n.1. onder deze 
omstandigheden niet ; het is echter reeds beneden 1000° C. subli- 
meerbaar. 
Wij hebben de waarneming van Troost volkomen kunnen beves- 
tigen, dat ’t zuiver Li 2 0, ook bij zéér hooge temperaturen, het 
platina niet merkbaar aangrijpt ; doch dat dit wèl geschiedt, zoodra 
men ’t oxyd met ’t platina in eene zuurstofhoudende atmosfeer ver- 
hit. De oorzaak daarvan is ’t gevormde Li 2 0 2 , dat ’t platina heftig 
aangrijpt, en daaraan de groengele of olijfgroene kleur meedeelt, 
welke wij ook bij de verhitting van het lithiumorthosilikaat telkens 
hebben waargenomen. 
Juist is ook de mededeeling van den Franschen onderzoeker, dat 
men bij afsluiting van de zuurstof, het Li 2 0 kan verhitten tot eene 
zeer hooge temperatuur, zonder dat ’t oxyde smelt. Inderdaad hebben 
wij getracht, om met behulp van het „holle thermoelement” — welks 
gebruik verderop bij de studie van ’t orthosilikaat en de Li 2 0-rijke 
mengsels nader is aangegeven, ■ — het smeltpunt van ’t zuivere Li 2 0 
te bepalen. Het bleek daarbij, dat bij eene verhitting tot cirka 
16400 M.V., overeenkomende met eene temperatuur van cirka 1570°0., 
de stof wel tot eene harde massa sinterde, welke lichtelijk bleekgeel 
gekleurd was wegens de vorming van een spoortje Li 2 0 2 , gevormd 
0 L. Troost. Ann. de Chim. et de Phys. (3). 51. 144, (1857). 
2 ) De Forcrand. Compt. rend. 144. 1402, (1907). 
