905 
uit Li 2 0 en de geringe hoeveelheid lucht, die nog in de kleine 
ruimte van het platina-vat aanwezig was; van smelten echter is, 
naar alle waarschijnlijkheid, . echter ook zelfs nü nog geen sprake, 
en ook zooals later gevonden werd, bij 1625° C. niet. 
Wegens de gi-oote weekheid van ’t platina bij deze temperaturen, 
was het vat daarbij als een ballon opgeblazen, zonder echter een 
lek te vertoonen ; dikwijls echter scheuren de kroesjes bij deze proeven. 
Het is ons gelukt, om van het zuivere Li a O het specifieke gewicht 
en den brekings-index te bepalen. De stof vertoont zich onder den 
mikroskoop in den vorm van kristallijne, onregelmatig begrensde 
schubben, welke uiterst zwak dubbelbrekend zijn, en soms geheel 
en al isotroop zijn, alsof zij uit glas bestonden. Het is niet uitge- 
sloten, dat tenslotte de stof tóch nog regulair zou zijn : de zwakke 
dubbelbreking maakt meer den indruk van eene gelokaliseerde span- 
ningsdubbelbreking, dan van eene streng wetmatige kristal-anisotro- 
pie; bovendien is in konvergent-gepolariseerd licht ook nimmer een 
assenbeeld waargenomen, waaruit zou moeten blijken, dat de stof 
tot de optisch-éénassige kristallen behoorde. Een enkele maal werden 
driehoekig begrensde kristallen gevonden, welke op platgedrukte 
tetraëders of trigoondodekaëders geleken, zonder dat ’t mogelijk was 
zulks nader te bewijzen. De brekingsindex werd met behulp der 
immersie-methode bepaald op: njj= 1,644 ± 0,002 ; hij is dus vrij 
hoog, hetgeen verklaart, waarom de glazen der Li,0-rijkere lithium- 
aluminiumsilikaten een des te hoogeren brekingsindex hebben, naar- 
mate ze rijker aan dit oxyde zijn. 
Het specifiek gewicht werd pyknometrisch bepaald, en wel met 
orthochloortoluol als pyknometer-vloeistof, nadat gevonden was, dat 
’t oxyde daarop niet merkbaar inwerkt. Bij 25°, 2 0. werd aldus, als 
gemiddelde van drie bepalingen, gevonden c/ 4 o = 2,013 ± 0,015. 
Het oxyde lost in water langzaam op, zonder eene sterke warmte- 
ontwikkeling te veroorzaken. De oplossing is sterk alkalisch; ze 
smaakt loogachtig en tegelijk eenigszins bitter; met zuren werd geene 
opbruising van CO, waargenomen, zoodat ’t produkt als vrij van 
karbonaat beschouwd mag worden. 
§ 5. In het volgende zijn nu vooreerst alle verkregen gegevens 
bijeengeplaatst; de cijfers der 7°, 8‘, 9 e en 10 e kolom hebben 
betrekking op de ware gasthermometertemperaturen, waarbij de stik- 
stofgasthermometerschaal van Day en Sosman *) tot grondslag is ge- 
nomen, aangezien deze thans verreweg de nauwkeurigste is. De 
l ) A. L. Day and R. B. Sosman, Carnegie-Publication No. 157 (1912). 
61 
Verslagen der Afdeeling Natuurk. Dl, XXU. A". 1913/14. 
