912 
§ 8. Op het bericht omtrent onze bevindingen had de heer Friedee 
de welwillendheid, om nogmaals zijne in 1901 verrichte proef- 
nemingen te herhalen. Bovendien gelukte het hem, een preparaat 
van ’t jaar 1898 terug te vinden (C; proef I, 1898), hetwelk bereid 
was door 2,5 gram gegloeid Si0 2 en 0.65 gram Li 2 0 in oplossing, 
met 6 gram muskoviet gedurende 27 uren bij 540° C. in eene met 
platina gevoerde staalbuis te verhitten. Van dit preparaat, dat even- 
eens uit in straalsgewijsgegroepeerde kristalbundels bestond, met 
oogenschijnlijk trigonale symmetrie, werden ons eenige doorsneden 
loodrecht op de lengte-as toegezonden. Inderdaad kon in konvergent 
gepolariseerd licht daaraan het interferentiebeeld van een schijnbaar 
optisch-éénassig, positief kristal, worden waargenomen; het assenkruis 
echter bleek zich bij ’t heen-en-weer-schuiven van ’t preparaat ietwat 
te verplaatsen, en ook bleef het niet heelemaal onveranderd, doch 
opende het zich ietwat en werd eene geringe optische tweeassigheid, 
(met uiterst kleinen assenhoek), terstond duidelijk. 
Van méér belang nog was ’t feit, dat in parallel- 
gepolariseerd licht duidelijk eene verdeeling in 
sektoren werd waargenomen (tig. 3); in elk der 
velden schijnt zich ’t assenkruis iets te openen, 
zoodat hier wel zeer waarschijnlijk eene pseudo- 
symmetrische vergroeiing aanwezig moet zijn, 
terwijl duidelijke optische anomaliën vastgesteld 
heer Friedel thans opnieuw herhaalde proeven 
voerden, zooals hij ons uitvoerig meedeelde, steeds tot optisch tivee- 
assige kristallen met kleine assenhoeken, welke tot cirka 27° toe 
bedroegen. De proef werd op zoodanige wijze gedaan, dat 2,68 gram 
gegloeid Si0 2 en 0.885 gram Li 2 0 (als hydroxyde), met eene zekere 
hoeveelheid fijnverdeelden muskoviet, gedurende 30 uren op 545° 
a 550° C. werden verhit; ook zonder mica, en bij hoogere, zoowel 
als bij lagere temperaturen, werden dezelfde uitkomsten verkregen. 
(A en B ; proef XI, 1913). Ofschoon zooveel mogelijk de omstandig- 
heden der proef I, 1898) werden nagebootst, bleken de naalden 
thans steeds twee-assig te zijn ; een zuiver trigonale vorm werd niet 
meer verkregen. 
De sterkte der dubbelbreking bij de pseudotrigonale naalden van 
(1,1898) was cirka 0.021; die van de uit gesmolten LiCl verkregene 
naalden was 0,023, — alzoo niet merkbaar verschillend van de 
vroeger door ons voor het tweeassig silikaat gevondene waarden. 
De preparaten A en B en XI, 1913 werden in konvergent- en 
paral 1 e 1 - gepolariseerd licht onderzocht. Enkele doorsneden, lood- 
De door den 
