9J7 
plaats heeft, later een zeer onaangenamen reuk naar siliciumwaterstof 
verspreidt; door de vlamgassen schijnen er platina-siliciden gevormd te 
worden, die wellicht met waterdamp reageeren onder vrijwording 
van silicium- waterstofverbindingen. De platinakroezen worden dooi- 
de vorming van Li 2 0 2 bij ’t smelten aan de lucht sterk aangegrepen, 
en daarbij dof groengeel gekleurd ; de smelten zelve zijn vaak 
eenigszins rosé gekleurd. 
Deze snelle aantasting van ’t gloeiende platina door ’t lithiumper- 
oxyde maakte ook nauwkeurige metingen, op de gewone wijze, bij 
mengsels, welke méér Li., O bevatten dan ’t orthosilikaat, zooals boven 
reeds gezegd werd, geheel en al on mogelijk, daar immers ook de 
thermo-elementen bedorven worden en hunne ijkwaarden verliezen ; 
ook bij de smeltpuntsbepaling van het orthosilikaat zelve moet op 
deze omstandigheid gelet worden. Het orthosilikaat, in water gebracht, 
wordt daardoor momentaan aangegrepen ; de oplossing vertoont 
sterk alkalische reaktie. Analoge ontleding treedt in door de vochtig- 
heid en ’t koolzuur der lucht. 
Het sinteren van ’t orthosilikaat in nikkelen kroezen, veroorzaakt 
eene intensieve violet kleuring van het silikaat, waarschijnlijk door 
gediffundeerd metallisch nikkel. De kleur is die, welke veelal kom- 
plexe nikkelverbindingen vertoonen. Het is niet onmogelijk, dat het 
nikkel in deze gekleurde produkten in kolloïdalen toestand is ver- 
spreid, zooals o. a. door Lorenz is waargenomen bij de elektrolyse 
van gesmolten zouten 1 ). 
’t Mikroskopisch onderzoek leerde, dat de paarse stof uit dezelfde, 
polygonale of haast cirkelronde, zeer dunne schubben bestond, als 
’t zuivere orthosilikaat ze pleegt te vertoonen ; echter waren deze 
hier homogeen lila gekleurd ; of ook wel lokaal wat intensiever 
paars dan in het verdere kristalplaatje ; daarbij zijn ze duidelijk 
dichroitisch, gelijk zulks bij kristallen, die door in vaste oplos- 
sing gehouden kleurstoffen getint zijn, vaak het geval is. De bre- 
kingsindices van dit paarse produkt verschilden bijna niet van die 
der zuivere stof. In Na-lieht werd volgens de immersiemethode ge- 
vonden : n = 1,595 + 0,005 en n 2 = 1,610 ± 0,005 ; de vrij sterke 
dubbelbreking is cirka: 0,015 tot 0,020. Meermalen komt eene typische 
tweelingsvorming voor, welke eenigszins aan die van den albiet 
doet denken. Het specifiek gewicht werd pyknometrisch, in toluol, 
bepaald op: c/ 4 o — 2,392 bij 25, °1 C. ; de door nikkeloxyde sterk 
violet gekleurde stof, had een iets grooter specifiek gewicht: c /40 = 
2,415 bij 25°, 1 C. 
9 Zie o.a. Lorenz, Elektrolyse der geschm. Salze II. p. 40. (1905); Gedenkboek- 
Van Bemmelen. (1910). 395. 
