957 
van het harde randelastiekje) op twee plaatsen zoodanig wordt vast- 
gebonden, dat hij 3 a 4 cM. buiten de buis uitsteekt. 
De proefpersoon, wiens pharynx van te voren al of niet met een 
weinig 5 °/ 0 cocaine-oplossing, waaraan enkele druppels adrenaline 
toegevoegd zijn, besprenkeld is, slikt met gemak het dunne geoliede 
buisje in, waarbij hij wat geholpen wordt, als bij het invoeren van 
een maagsonde. Is het buisje op ± 35 cM. van de tandenrij ingé- 
bracht, dan wordt het door middel van een T-stukje met den 
binauralen stetoskoop verbonden en men is klaar. (Het T-stukje 
dient om onze trommelvliezen te beschermen, zoodra patiënt n.1. 
slikt of wurgbewegingen maakt.) Is de patiënt rustig, dan sluit men 
met den vinger het T-stukje, waarop men alle geluiden in de borst- 
kas zeer sterk hoort. Opdat men de harttonen kan bestudeeren moet 
de proefpersoon even den adem inbonden. 
Neemt men voor de eerste maal liet oesophageale stetoscoop in 
de ooren dan hoort men een mengelmoes van geluiden. Het ruischt 
en blaast en knettert en pas na eenigen tijd weet men harttonen te 
onderscheiden. Nauwelijks echter houdt de patiënt den adem in of 
men hoort zeer schoon alleen de harttonen en dan bemerkt men, 
dat er niet twee maar vier geruischen zijn. Men vestige eerst de 
aandacht op de twee luidste en meer omschreven geluiden ; zeer 
duidelijk hoort men dan een langen harden eersten en een korten 
zachten tweeden toon ; het gewone beeld van de harttonen aan de 
punt. Weet men zich nu van deze tonen af te wenden en de aan- 
dacht op de twee veel zachtere geruischen te vestigen, die als van 
verre schijnen te komen, dan blijkt het eerste van deze twee te 
beginnen voor den eersten kamertoon en zeker te duren tot aan dien 
toon, ivaarmee het nog een korten tijd samen schijnt te klinken. 
Tusschen den eersten en tweeden kamertoon hoort men dan nog een 
kort, zacht tweede geruischje. 
Schuift men het buisje dieper in of hooger op dan verdwijnen de 
twee zachte geruischen, om telkens iveer te verschijnen als men op de 
voorkamer beland is. Het lijdt wel geen twijfel dat wij hier te doen 
hebben met de zooveel betwiste voorkamertonen. Ten overvloede zij 
er hier nog aan herinnerd, dat ik bij de patiënten, die eene oeso- 
phagoskopie ondergingen, de juiste plaats van de voorkamer gemeten 
heb en deze steeds overeenkwam met die, waarop de voorkamer- 
tonen gehoord werden. Behalve deze vier kwam bij een onzer 
proefpersonen nog een 5e zacht geruisch voor, dat na den tweeden 
toon viel. Het beeld was aldus weer te geven : _ 
o vw r* 
VW • vM/VWV 
/ 
Het was van groot belang deze voorkamertonen te registreeren. 
