959 
luchtstooten volkomen. Hiermede was deze grootste moeilijkheid opgelost. 
Al bleek bij luisteren sterke verzwakking, tocli waren de bijzonder- 
heden waarop het aankomt duidelijk te hooren. Voor de registreering' 
werd verder gebruikt een microphoon, (besloten in een camera plumbica) 
en een kleine snaar-galvanometer, welke combinatie bij vroegere proef- 
nemingen geschikt bleek voor het opnemen van lage tonen. (Voor 
de harttonen werd het trillingsgetal door Wmszen Gerhartz 1 ), bepaald, 
op 50 — 100). 
Tegelijkertijd werd het Ekg in afleiding 2 opgenomen met den 
grooten snaargalvanometer, die een eigen booglamp-verlichting heeft. 
Met behulp van een schermpje werden de lichtkegels der beide 
lampen voor elkaar afgedekt, zoodat elke lamp de helft van het veld 
belichtte. Ook werd soms het oesophagogram tegelijkertijd opgenomen. 
In fig. 2 (Mej B.) zien wij de kleine schommelingen der hart- 
tonen. Bij de groote aandacht, die aan de harttonen geschonken 
werd, is op het Ekg niet gelet kunnen worden, en dit is dientengevolge 
weinig fraai opgenomen. Toch kan men er zich voor ons doel wel 
voldoende aan orienteeren. Bij Iv ziet men ten duidelijkste een 
constant optredende vrij langzame trilling van de snaar, die valt 
geheel vóór het systolische deel van het Ekg en dus zeker aan de 
voorkamer toekomt. (Bij speciaal ingerichte proeven bleek hetgeluid- 
opnemende apparaat slechts een nauwelijks meetbare vertraging te 
bezitten). Hier is het dus gelukt iets op te teekenen van wat het 
oor waarneemt. Het is slechts weinig; de tweede voorkamertoon 
ontbreekt, doch steeds zal het registreerende apparaat, dat bovendien 
verzwakte geluiden toegev oerd krijgt, achterstaan bij ons fijn hoorend 
oor. Zoo kan men uit deze curven geen besluit nemen over het ware 
begin en einde der harttonen, daar de zwakke begin- en eind- 
trillingen zeker niet tot hun recht gekomen zijn. 
Van den l en voorkamertoon is alleen het luidste deel opgeschreven. De 
zooveel luidere kamertonen zijn beter voor den dag gekomen, en geven 
een bevestiging van Einthoven’s bevindingen over den vorm der hart- 
tonen, en tevens een bewijs, dat zijne methode voor de borstwand- 
tonen volkomen betrouwbaar is. Wij lezen er n.1. uit, dat de eerste 
kamertoon, uit 3 deelen samengesteld is, (een langzame begin trilling, 
dan de snelle hoofdtrillingen en ten slotte het langzamer einde), 
terwijl de tweede toon uitsluitend uit snellere trillingen bestaat. De 
jstë voorkamertoon, zooals die hier opgeschreven is, blijkt een vrij 
laag trillingsgetal te hebben, te schatten op 50 per sec. Meer bijzon- 
derheden zijn te zien op fig. 3 afkomstig van proefpersoon t. D., 
D O. VVeisz. Phono-kaidiogiamme. Gaupp und Nagel’s Sammlung No. 7 Jena 
1909. 
\ 
