960 
hoewel ook hier de uitslagen klein zijn door de sterke verzwakking. 
Scherp van elkaar gescheiden ziet men tijdens één hartperiode voor- 
eerst 3 groepen groorere trillingen. Die met I en II geteekend, zijn 
de gewone kamertonen en beginnen op de bekende plaatsen, nl. ter 
hoogte van *S en aan het eind van T. De trillingen die vóór 1 
liggen, -beginnen op een plaats die op eenigen afstand van het voet- 
punt Q, van den Zü-top ligt, en kunnen niet anders dan aan de voor- 
kamer belmoren. Ik heb er lv bijgezet. Een paar kleine trillingen 
bij X duiden het eigenlijke begin aan. Wij zien dat deze eerste toon 
evenals de eerste kamertoon uit verschillende deelen bestaat, met 
trillingen van verschillende frequenties. Opvallend is nu aan het eind 
van den eersten kamertoon, nog net even ervan gescheiden, een paar 
langzame trillingen (IIc). Ik ben hier zoo gelukkig geweest den korten 
en zwakken 2 en voorkamertoon te registreeren. 
Deze proefpersoon had bij auscultatie vaak duidelijk den 3 en toon 
van Gibson-Einthoven. En nu zie ik bij J een zwakke trilling der 
overigens zoo rustige snaar. Zij is echter niet duidelijk genoeg om 
er anderen mee te kunnen overtuigen. 
Nog op andere wijze heb ik getracht de hartgeruischen weer te 
geven n.1. door het maken van een superpositie-curve, zooals Gerhartz 
aanbeveelt. Als men n.1. de impulsen vrij spel laat zal het registreerend 
apparaat een cardiogram opschrijven en daarin zal men de snellere 
geluidstrillingen der harttonen kunnen weervinden. 
De directe, doch aan eene zijde opengelaten verbinding van slok- 
darmbuisje en mikrophoon gaf tig. 4, opgenomen bij persoon P. 
Men herkent erin alle onderdeden van het z.g. samengestelde oeso- 
phagogram, waarvan ik ter vergelijking in tig. 5 een voorbeeld geef. 
Met As is de voorkamertop, met Vs de zoogenaamde kamertop 
en met D het diastolische deel van de 3 c,e verheffing aangegeven. 
Zeer fraai ziet men verder de kleine systoüsche topjes I, II en III 
in beide kurven, waarop ik hier niet nader inga. De punten 1 tot 
5 zijn op beide voorbeelden terug te vinden. Op een in de diastole 
gelegen golfje IV, dat alleen in tig. 5 te zien is, kom ik later terug. 
Terwijl de snaar zich overigens vrij rustig houdt, ziet men, vooral 
bij loupvergrooting, ter plaatse van den eersten en tweeden kamer- 
toon duidelijk geluidstrillingen in de kurve gesuperponeerd, maar 
bovendien zijn in den voorkamertop 'een menigte fijne trillingen te 
zien naast enkele grovere uitslagen. Wij hebben kier de trillingen van 
den eersten voorkamertoon voor ons, die duren tot aan het begin van 
de kamersystole. Hoewel minder duidelijk, zoo zijn toch in het dalende 
been van topje I enkele trillingen te zien afkomstig van den tweeden 
voorkamertoon. 
