968 
gifte van Johnston (l.c.) dat deze baan — de z.g. vago-trigeminale 
baan v. Mayser — nog mergloos is bij Ganoïden. 
In tegenstelling met de meeste Teleostiers is deze sec. smaakbaan 
van C. J. Herrick l ) derhalve bij de Ganoïden slechts gering ontwikkeld. 
Wij moeten in de geringe ontwikkeling van deze vago-trigeminale 
baan, die bij de Teleostiers zulk een grooten invloed uitoefent op 
de ligging van de VII en V kern, ongetwijfeld de reden zien waar- 
om de VII kern zoowel als de trigeminuskern bij de Ganoïden hun 
geheel dorsale ligging bewaren (vergelijk Ariëns Kappers ; Weitere 
Mitteilungen über Neurobiotaxis VII ; Folia Neurobiol. Sommerergan- 
zungsheft Bnd. VI). 
De spino-occipitale zenuwen treden als dunne wortels uit. Hun 
celzuil, geheel dorsaal gelegen, zet zich een klein eind voor die 
worteluittrede frontaal waart s voort en gaat naar achteren geleidelijk 
over in de motorische voorhoorncellen. Ter hoogte van het einde 
van de achterste viscerale celzuil en de spino-occipitale kern vinden 
we een vrij groote groep reticulaire cellen, die we wel als de Nucleus 
reticularis inferior kunnen beschouwen. (Vergelijk v. Hoëvell). 
Ten slotte nog een enkele opmerking over een groepje kleine cellen, 
gelegen op dit niveau temidden van de tibrae arcuatae externae ; 
den Nucleus paramedianus s. oliva inferior dien men m. i. in verband 
kan brengen met een fijn vezelsysteem, dat we van uit de voor- 
strengen van het ruggemerg hierin kunnen vervolgen. 
Waarschijnlijk is dit een sensibel systeem te rekenen naar de 
buitengewone fijnheid der vezelen, die het samenstellen. Het systeem, 
aanvankelijk langs de fissura mediana anterior liggend, wordt in zijn 
frontaal verloop breeder en schijnt zich ten slotte voor een groot 
gedeelte op te lossen om de cellen van den Nucleus paramedianus. 
Ongetwijfeld zou een onderzoek aan de hand van zilver-praeparaten 
noodig zijn om fe controleeren of deze eindiging juist is. Voorloopig 
lijkt me, dat het wel plausibel is aan te nemen dat dit als tractus 
spino olivaris loopt vanuit de mednlla tot den nucleus paramedianus, 
en dat vanuit deze kern een ander neuron begint, kruisend verloopend 
als fibrae arcuatae ext. naar dat deel van de mednlla oblongata, dat 
meer frontaal waarts overgaat in het cerebellum. (vg. ook Johnston 
p. 16). 
In aansluiting aan deze onderzoekingen over Acipenser en die 
van Fortuin over Arnia calva leek het mij van belang ook nog een 
tweetal exemplaren van onvolwassen individuen van Lepidosteus 
b The gustatory paths in the hrain of hony fishes. Journ. of Gomp. Neurol. 
1905, Vol. 15. 
