970 
De achterste viscerale zuil komt in ligging en in de plaats van 
haar voorste en achterste eindpunt sterk overeen met die van Amia. 
Zij bevat de VII, IX en X kern. 
De groote, exquisiet motorische cellen in de zuil wisselen af met 
groepen van kleinere cellen, waarvan het motorische karakter 
niet met zekerheid is vast te stellen, zoodat de mogelijkheid bestaat 
dat in dit onvolwassen exemplaar zekere gapingen in de achterste 
viscerale zuil voorkomen, een verhouding die ook bij foeten van 
hoogere dieren niet zelden aangetoond is. 
De spino-occipitale cel-zuil strekt zich evenals bij de andere tot 
nu onderzochte echte visschen een eindweegs frontaal van het eind- 
punt der viscerale zuil uit. 
Eigenaardigerwijze is bij dit jonge exemplaar de nucleus parame- 
dianus, het primitieve homologon van de oliva inferior, reeds krachtig 
ontwikkeld. Zijn uitbreiding is eveneens in het schema aangegeven. 
Voor Amia is destijds door Fortuyn de uitbreiding van dit orgaan 
niet aangegeven. Ook mij was het niet mogelijk de grenzen daarvan 
bij Amia te bepalen. Alhoewel aanwezig, zooals het trouwens 
(Johnston) reeds aanwezig is bij de Cyclostomen, is het bij Amia 
meer diffuus en ongetwijfeld ook minder ontwikkeld als bij de 
andere Ganoïden, wat interessant is met het oog op het feit dat 
Acipenser en Lepidosteus uitstekende zwemmers zijn en Amia (ge- 
tuige zijn naam van mudfish), een minder bewegelijk leven leidt. 
De sterkst ontwikkelde primitieve olijf wordt onder de visschen 
bij de beste zwemmers: de haaien gevonden, die ook het grootste 
corpus (= vermis) cerebelli liebben. l ) 
Mijn resultaten betreffende Acipenser en Lepidosteus resumeerend, 
en deze en die door Fortuyn bij Amia cal va verkregen, vergelijkend 
met hetgeen ons van de ligging der motorische kernen bij Selachiers 
en Teleostiers bekend is, meen ik tot de volgende conclusiën ge- 
rechtigd te zijn : 
Tusschen de drie tot nu toe onderzochte Ganoïden bestaat in de 
9 lk wil .er hier aan herinneren dat de nucleus paramedianus vermoedelijk meer 
homoloog is met de ventro-mediale bijolijf dan met de hoofdolijf. (Verg. Kappers 
Folia Neurobiol. Bnd. VI, 1912), op grond van hel feit door Brouwer gevonden 
dat de mediale bijolijf verbindingen heeft met de vermis, niet met de bemis- 
pheren (Archiv. Psych. Bnd. 51). Interessant met het oog op het reeds aanwezig 
zijn der ventro-mediale bijolijf bij de visschen is het feit dat deze bij de vischachtige 
zoogdieren weer een bijzonder sterke ontwikkeling erlangt. (Kankeleit). (Inaug. Diss, 
Berlin 1913: Zur Verg]. Morphologie der unteren Saugetier-olive). 
Of dit samenhangt met de daar weer overwegende beteekenis van de staart- 
en rompmusculatuur en atrophie der ledematen? 
