995 
in evenwicht kunnen zijn, zoo zal dit ook het geval zijn voor de 
ionen M' en M 3 ::: en ook dit evenwicht kan men een innerlijk 
evenwicht noemen. 
Nu heb ik er o. a. op gewezen, dat het metaal alleen dan in 
unair electromotorisch evenwicht kan zijn, wanneer de verschillende 
molecuulsoorten in het metaal, en de verschillende ionensoorten in 
den electrolyt, ieder voor zich, in innerlijk evenwicht verkeeren. 
Het is te verwachten, dat bij de gewone temperatuur het innerlijke 
metaalionen-even wicht zich snel instelt, terwijl het metaal op zich 
zelf', bij de gewone temperatuur niet, ot' slechts uiterst langzaam in 
den innerlijken evenwichtstoestand overgaat. 
Wanneer men nu echter het metaal in contact brengt met een 
electrolyt, die de ionen van dit metaal bevat, dan zal, zooals ik heb 
aangetoond, het oppervlak van het metaal zich in innerlijk evenwicht 
stellen, doordat uit den electrolyt meer van die ionen als molecuul 
neerslaan, welke het metaal te weinig bevat, of doordat het metaal 
meer van die moleculen als ion in oplossing zendt, welke in het 
metaal een te groote concentratie bezitten. Beide processen, die af- 
hankelijk van de samenstelling van het metaal, ook gelijktijdig 
kunnen verloopen, bewerken, dat de samenstelling van het oppervlak 
van het metaal gelijk wordt aan die, welke bij de gegeven tempe- 
ratuur en druk met het innerlijk metaal-evenwicht overeenkomt. 
Bij de handhaving van dit evenwicht tusschen de moleculen M en 
M 2 zal nu, evenals bij liet tot stand komen daarvan, de electrolyt, 
als tusschenschakel, een belangrijke rol vervullen. 
Uir het voorgaande blijkt dus volkomen duidelijk, evenals uit 
mijn vorige mededeeling, dat de aangehaalde zinsnede betrekking 
heeft op de transformaties die optreden, wanneer een metaalphase, 
die buiten innerlijk evenwicht verkeert, in den evenwichtstoestand 
overgaat. 
Ook daar waar ik het overgangspunt noem, wordt er gezegd : 
„Bij het overgangspunt zal de electrolyt, om de zooeven vermelde 
reden, het innerlijk evenwicht, zoowel in de metaalphase e als in 
de metaalphase d in sterke mate moeten bevorderen”. 
Het geval door den Heer Cohen bedoeld, den invloed van een 
electrolyt op de omzetting van de eene modificatie in de andere, 
heb ik dan ook tot heden geheel buiten beschouwing gelaten, en daar 
het niet bepaald doelmatig is de namen te noemen van hen, die zich 
met andere verschijnselen hebben bezig gehouden, was er voor den 
Heer Cohen in mijn vorige mededeeling geen plaats. 
Dit zal echter wel het geval zijn, wanneer ik ook den door den 
Heer Cohen bedoelden invloed bespreek, waarbij blijken zal, dat 
