J 005 
vasten toestand overgaat. Hoe groot die sprong is, bleef onbeslist, 
omdat wij bij gebreke van een bad om de temperatuur waarbij 
deze overgang plaats grijpt standvastig te houden, onze gevolg- 
trekkingen hadden moeten maken op grond van wat bij eene gelei- 
delijke verwarming, gedurende welke men de temperatuur slechts 
gebrekkig kon schatten, werd waargenomen. Een nader onderzoek 
was dus noodig. Buitendien waren wij bij eene herhaling van onze 
bepalingen op de moeilijkheid gestuit, dat wij eene andere waarde 
voor de susceptibiliteit van vaste zuurstof bij de temperatuur van 
vloeibare waterstof vonden dan bij onze eerste proeven, die volgens 
eene andere methode verricht waren. Ofschoon wij (Med. 124) meen- 
den te mogen besluiten, dat wij eerst bij de laatst toegepaste methode 
tot betrouwbare uitkomsten waren gekomen en aan de eerstverkregene 
voorshands geen waarde behoefden te hechten, bleef het zeer wen- 
schelijk de laatstverkregen getalwaarden door nieuwe metingen te 
bevestigen. Eindelijk waren wij bij onze waarnemingen nog tot 
eene tweede vraag gekomen, die opgelost diende te worden. Wij 
hadden nl. zie Med. n". 122a Ztg. Versl. Mei 1911 gevonden gelijk 
later ook door Wa'hl x ) is opgemerkt, dat de vaste zuurstof behalve 
in den blauwgrijzen ondoorzichtigen vorm, waarin hij gewoonlijk 
wordt waargenomen, nog in een anderen, doorzichtigen glasaehtigen 
vorm voorkomt. Deze modificatie, is ook optisch zeer duidelijk van 
den vloeibaren toestand te onderscheiden. We waren tot het vermoeden 
gekomen, dat met den overgang van deze modificatie in den ondoor- 
schijnende)! toestand misschien een tweede sprong in magnetische 
eigenschappen na dien welke bij het bevriezen plaats greep, gepaard 
ging. Ook hieromtrent wenschten wij zekerheid te verkrijgen. 
§ 2. Inrichting der proeven. Wat de magnetische bepalingen 
betreft hebben wij evenals bij vorige onderzoekingen gebruik gemaakt 
van de methode om de aantrekking te meten, die het magnetische 
veld uitoefent op een staafje van de te onderzoeken stof, dat lood- 
recht op het veld in het interferrum van een electromagneet is 
gebracht en daarin door een drager met areometer-inrichting zwevend 
wordt gehouden. 
De meer bijzondere inrichting van den toestel was in hoofdzaak 
dezelfde als die bij onze proeven omtrent de vloeibare mengsels van 
zuurstof en stikstof gebruikt is en van welke wij in de vol- 
gende Mededeeling (N°. 139 d) eene uitvoerige beschrijving zullen 
geven. Wij hebben deze niet hier gegeven omdat het thans behan- 
l ) Zeitschrift für Physikal Chemie. Bd. 84 (1913). 
