1020 
te voorschijn roepen, verkeeren wij in volslagen onwetendheid. Het 
staat dus vooraf ook niet vast, dat beide velden aan dezelfde wetten 
onderworpen zijn. Mocht het bevestigd worden, dat beide soorten van 
moleculair veld volgens verschillende wetten van den afstand der 
moleculen afhangen, dan zou men daarin zelfs een bewijs kunnen 
zien, dat de werkingen, die in beide tot uiting komen *) het gevolg 
zijn van verschillende oorzaken. 
Blijven wij in den gedachtengang, dat de afwijkingen van de wet 
van Curie aan een negatief veld zijn toe te schrijven, zoo komen 
wij met de waarde 0,03152, die wij voor de constante van Curie 
afleidden, tot 14.11 magnetonen per molecuul van 2 onwrikbaar ver- 
bonden atomen, terwijl Weiss en Piocard uit hunne bepaling van de 
constante voor zuurstofgas precies 14 vinden. Een fout van 0,2 
graad in de bepaling van de laagste temperatuur waarbij wij hebben 
waargenomen, kan dit verschil verklaren. Er is dus voorshands 
geen reden om deze waarneming in strijd met de leer der magne- 
tonen te achten. 
Ofschoon de hypothese van het negatieve moleculaire veld vol- 
doende is om de verschijnselen te beschrijven, is het toch niet van 
belang ontbloot na te gaan in hoeverre de andere hypothesen met 
de waarnemingen te vereenigen zijn. 
Wat de polymerisatiehypothese betreft, is het niet waarschijnlijk, 
dat de associatie bij standvastige temperatuur zoo snel met de dicht- 
heid afneemt als het geval zou moeten zijn, om daarmede de proeven 
te verklaren en evenmin dat de uitwerking van een bepaalden 
vorm der hypothese, die deze verandering mocht geven, tot het stel 
van parallel verschoven rechte lijnen van fig. 2 zou leiden. 
De hypothese van Oosterhuis, dat n.1. de levende kracht van 
rotatie den vorm 
e kT 1 
hv 
~2 
zou hebben, eischt aanvulling met de nadere hypothese, dat het 
traagheidsmoment van het molecuul door de verdunning belangrijk 
verandert, en tot zeer groote waarde aangroeit. Ook na invoering 
van deze hypothese blijken volgens berekeningen van Dr. Oosterhuis 
x ) Tot de functie p 4 /a , die in een yoorloopige mededeeling fSoc. Suisse de physique, 
Frauenfeld 1913) gegeven werd, was besloten op grond van gegevens, die later 
onvoldoende in aantal zijn gebleken, en voordat nog eenige later uitgewerkte 
correcties waren aangebracht. De functie is mogelijk geldig voor een gebied van 
zwakke concentraties. , 
