1029 
veld onderstellende en aannemende, dat liet niet suprageleidend wor- 
den enkel een additieve storing geeft, niet overeen te brengen met 
de straks aangevoerde waarnemingen, waarbij liet magneetveld in 
suprageleiders geen weerstand had opgewekt. 
In de eerste plaats waren dus wel de proeven te herhalen met 
de klosjes van tin en lood, die bij de zooeven genoemde proeven 
suprageleidend waren geworden, niettegenstaande de windingen zich 
in een magneetveld bevonden. Dat deze klosjes niet inductievrij ge- 
wonden waren, kwam, nu het om zulke betrekkelijk belangrijke weer- 
standen ging als thans gevonden waren, niet meer in aanmerking. 
§ 2. Nadere proeven met Jood en tin, welke een sprong in 
den weerstand bij een drempelwaarde van het magnetisch veld 
aantoonen. 
Het loodklosje van Tab. XII med. no. 133 werd met het vlak 
van de windingen het is immers niet inductievrij gewonden) in den 
cryostaat van den nader te beschrijven toestel voor magnetische metingen 
in vloeibaar helium zoodanig opgesteld, dat het vlak der windingen 
samenvalt met de krachtlijnen van het aan te brengen magneetveld. 
Dit laatste werkt dus op den geleider gedeeltelijk transversaal (kracht- 
lijnen loodrecht op de stroombaan) gedeeltelijk longitudinaal) kracht- 
lijnen in de richting van de stroombaan). 
Er werd in de eerste plaats vastgesteld, dat het klosje bij het 
kookpunt van helium suprageleidend was. Verder dat het suprage- 
leidend bleef ook toen er 0.4 ampère doorgezonden werd, de win- 
dingen bevonden zich toen reeds in een niet onaanzienlijk eigen veld. 
Dat de stroom de windingen doorliep werd ten overvloede nog 
aangetoond door een klein cardanisch bewegelijk magneetje (pool- 
zoekertje) bij den cryostaat te brengen. Het gaf den te verwachten 
uitslag. 
Het magneetveld werd vervolgens aangebracht. Bij een veld van 
10 Kilogauss was er een belangrijke weerstand, bij 5 Kilogauss was 
deze iets verminderd. Nu werd het vrij zeker, dat het magneetveld 
bij kleinere velden niet, bij grootere wel, weerstand in den supra- 
geleider opwekt. De schijnbare tegenspraak, die tot nog toe tusschen 
de verschillende proeven bestond, werd daarmede opgelost. Nader 
bleek 500 ganss nog voor de drempelwaarde van het veld te 
liggen, 700 ganss er boven. Het verdere onderzoek leverde 
voor den weerstand (uitgedrukt in deden van dien bij 0" C.) 
als functie van het veld het beloop, dat schematisch aangevuld is 
weergegeven in tig. 1. De getalwaarden zijn, voor zoover voor het 
beschrijven van het verschijnsel noodig, voldoende op de figuur af 
te lezen, zoodat zij hier niet afzonderlijk behoeven te worden vermeld, 
