1030 
40 
io 
wio 
W n 
cV - 
4J 
jdV- — -gggdd 
jT 
1500 
5000 
1500 
Fig. 1. 
loooo Qcmt ). 
r' 
Het blijkt, dat de overgang 
van den suprageleidenden tot 
den gewoon geleidenden toe- 
stand door liet magneetveld 
vrij plotseling tot stand komt. 
De kromme, die de veran- 
dering van den weerstand 
met het veld weergeeft is 
geheel analoog met die welke 
de verandering van den weer- 
stand met de temperatuur 
voorstelt (verg. 7=0,004 amp. 
in fig. 7 in Med. N°. 133). 
De weerstandsmetingen ge- 
schieden met een meetstroom van 0,006 ampère. De beide lijnen 
in figuur 1 hebben betrekking de een op 4°.25 K, de andere op 
2° K. De sprong in den weerstand verschuift bij lage temperaturen 
naar hooger velden, overigens neemt de weerstand van het sprongpunt 
at bij lagere temperatuur (2° K') bijna evenzoo als bij hoogere, met 
het veld toe; het is alsof het aanbrengen van het magnetische veld 
gelijk staat niet eene verwarming van den geleider. 
Het tin klosje van Med. 
N°. 133 Tab. IX werd op 
dezelfde wijze onderzocht. 
Ook hierbij hebben wij een 
resultaat waarin het longi- 
tudinaal en het transversaal 
effect vermengd zijn. Bij 
4°, 25 K is het tin nog ge- 
woon geleidend, de kromme, 
die den weerstand als functie 
van het veld aangeeft, ver- ♦ 
mindert in helling (zie tig. 2) 
met afnemend veld en treft 
vrijwel evenwijdig aan de 
abscissenas de ordinatenas. 
Hier is dus bij vergelijking 
met wat bij hoogere temperaturen wordt waargenomen alleen de 
afname der helling tot nul in het oog vallend. Van een sprong is 
er geen sprake. 
Bij het suprageleidend tin bij 2° K vinden wij, evenals bij het 
lood, weder een sprong en wei in deze omstandigheden bij de drempel- 
0 
/ 
— 
Sniï./ 
1 
4 "ZSX 
/yi 
°X 
10000 CjOMi. 
Fig. 2. 
